استاد روح الله نمازی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «معنای یکی از القاب حضرت فاطمه (س): راضیه» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: فاطمه زهرا سلام الله علیها علت وجود هستی است. مرحوم بحرانی اصفهانی در کتاب عولم العلوم این روایت را آورده است: «يا أحمد! لو لاك لما خلقت الأفلاك‏، و لو لا عليّ‏ لما خلقتك؛ و لو لا فاطمة لما خلقتكما» (بحرانى اصفهانى، عبد الله بن نور الله، عوالم العلوم و المعارف والأحوال من الآيات و الأخبار و الأقوال» (مستدرك سيدة النساء إلى الإمام الجواد - ايران ؛ قم، چاپ: اول، 1413 ق.؛ ج ‏11-قسم-1- فاطمة س؛ ص 44؛ مستدرك سفينة البحار: 3/ 334، عن مجمع النورين: 14)

در شرح «لو لا فاطمه ...» آمده است « فإنّها أمّ الأئمة، و وعاء حجج اللّه البالغة على خلقه الى بقيّة اللّه، الحجّة المنتظر، و لو لا فاطمة الزهراء ما كان الحسن و الحسين و لا الأئمّة و لا القائم الموعود الّذي به يملأ اللّه الأرض قسطا و عدلا، و به يتم رسالة جدّه كما قال تعالى:\i لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ*\E. و بالجملة ففي الحديث إشارة لطيفة إلى هذا الأمر البيّن، و لا غرابة فيه بل تصريح فيما ذكرناه من كلام اللّه تعالى مع آدم عليه السّلام.»

استاد نمازی در ادامه بیان کرد: یکی از القابی که برای حضرت زهرا سلام الله علیها است؛ لقب «راضیه» است. در قرآن کریم در سوره های فجر و مجادله به مسأله رضا و خشنودی اشاره شده است؛ در سوره فجر می خوانیم «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ (27) ارْجِعي‏ إِلى‏ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً (28) فَادْخُلي‏ في‏ عِبادي (29) وَ ادْخُلي‏ جَنَّتي‏ (30)» سخن از نفس مطمئنه ای است که خشنودی از پروردگار عالم دارد؛ و خداوند متعال نیز از آن نفس مطمئنه خشنود است.

وی افزود: در سوره مجادله آیه 22 می خوانیم: «لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشيرَتَهُمْ أُولئِكَ كَتَبَ في‏ قُلُوبِهِمُ الْإيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (22)» 

استاد روح الله نمازی خاطرنشان کرد: باید در این باره سخن گفت که این رضایت به چه بر می گردد. طبیعتا خداوند متعال هر کسی را با چیزی امتحان می کند؛ اتفاقاتی برای ما در این دنیا رخ می دهد؛ که برخی از آنها تلخ هستند. «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرين‏» (البقرة:  155) این امتحانات، به گونه ای است که هیچ کس از این قاعده مستثنا نیست؛ امری که هم برای معصومین اتفاق افتاده است؛ و هم برای غیر معصومین اتفاق خواهد افتاد؛ و کسی که می خواهد در میان این حوادث، بندگی بکند، باید فرمان برداری از پروردگار عالم داشته باشد. مسأله دوم، مبشرات است؛ و انسان علاوه بر حوادث تلخ، به خوشی ها مانند اموال و فرزندان بشارت داده می شود؛ و مسأله سوم، مقدرات الهی است. همان که در شب قدر، در ماه رمضان، برای همه انسان ها مقدر می شود.

وی افزود: اگر سخن از خشنودی و رضایت است، در هر سه زمینه ابتلائات، مبشرات و مقدرات الهی است. مسأله رضایت صرفا منحصر به مبشرات نباید باشد؛ برخی از افراد هستند، وقتی فقط به آنها بشارت داده می شود، راضی و خشنود هستند؛ اما وقتی دچار مصیبتی می شوند، یا در یک مسأله مادی و مالی شکست می خورند، آن خشنودی را ندارند؛ و در مقابل مقدرات الهی خشنودی ندارند. در حالی که مقام رضا و خشنودی از خدای متعال، که در مقابلش، خشنودی ذات مقدس پروردگار است. این است که در همه حوادث، چه حوادث تلخ و چه حوادث نیک، رضایت داشته باشد. «و روى عن الامام الثالث حسين بن على (ع): ان رضى اللّه رضانا اهل‏ البيت‏، و هذا اصل قيم عنده، و قد رتب عليه عددا من النتائج.» (شرح أصول الكافي (صدرا)؛ ج‏ 1؛ ص 126) امام حسین علیه السلام در هنگام شهادت می فرماید: «الهی رضی برضائک»