جناب مسلم بن عوسجه در حالی که حبیب بن مظاهر در بالای سرش بود با صورت به اباعبدالله الحسین علیه السلام اشاره کرد: «عن وصیتی علیک ان لا تدع هذا الغریب و اشار الی الحسین» وصیت من این است که این آقای غریب را در این جا رها نکنی یعنی جناب مسلم بن عوسجه در آن لحظات حساس با آن همه فداکاری که بر اثر کثرت جراحات بر زمین افتاده و در حال جان دادن بود، باز هم دست از امام خود برنداشت و از رهبرش دست نکشید و از امام حسین علیه السلام دفاع کرد.
