استاد سید محمد موسوی حجازی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «وزنِ خدا در ترازوی زندگی» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: سوره مبارکه نوح، سوره‌ای عجیب است که محوریت آن بر مغفرت، هشدار و امید استوار است. کلیدی‌ترین آیه این سوره را که می‌تواند مانند آذرخشی زندگی انسان را متحول کند، آیه ۱۳ است: «ما لَکُم لا تَرجونَ لِلّهِ وَقاراً»

تحلیل مفهومی «وقار» و ترازوی زندگی

استاد موسوی حجازی با تبیین این نکته که ترجمه‌های کوتاه نمی‌توانند معنای عمیق این آیه را منعکس کنند، اظهار داشت: کلمه «وقار» مفهومی چندوجهی دارد؛ از آرامش، خویشتنداری و حلم گرفته تا بزرگی و گران‌سنگ شدن. وی تأکید کرد که این آیه در واقع پرسشی از سوی خداوند است که چرا انسان‌ها برای «وزن و ارزش خدا» وزنی قائل نیستند؟

وی در تحلیل این وضعیت افزود: همه ما در زندگی سبک و سنگین می‌کنیم و در مواجهه با مشکلات، به مواردی امید می‌بندیم و برای آن‌ها وزن قائل می‌شویم؛ یکی به ثروتش، یکی به نفوذ دوستانش، دیگری به مقام دولتی، شهرت اجتماعی یا خاندان گسترده‌اش دل خوش می‌کند، اما متأسفانه امید به خدای خالق هستی را فراموش کرده است.

وقار؛ وزنی آرامش‌بخش و باربردار

استاد حوزه علمیه قم یادآور گردید: «وقار» وزنی است که سنگینی‌اش آزاردهنده نیست، بلکه آرامش‌بخش است و باری بر دوش نیست، بلکه باری از دوش برمی‌دارد؛ زیرا زاییده عظمت، حلم، سکینه و قدرت الهی است. وی با انتقاد از امید بستن به قدرت‌های پوشالی و شهرت‌های مضمحل‌شونده، پرسید: «ما لَکُم لا تَرجون لِلّهِ وَقاراً؟ شما را چه می‌شود که به همه چیز امید دارید، اما وزن خدا در ترازوی زندگی شما هیچ است؟»

تأمل در آفرینش؛ راهی برای شناخت قدرت الهی

وی با اشاره به آیات بعدی سوره نوح، نعمت‌های اساسی خداوند را یادآور شد و به آیه ۱۴ اشاره کرد: «وَ قَد خَلَقَکُم أَطواراً». خدایی که انسان را مرحله به مرحله (از نطفه تا تولد) آفرید و هر انسانی را با ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد خلق کرد، شایسته‌ترین جایگاه در ترازوی زندگی است.

استاد سید محمد موسوی حجازی با دعوت به تفکر در نظام آفرینش، آیات ۱۵ تا ۱۸ را چنین نقل نمود: «أَلَم تَرَ کَیفَ خَلَقَ اللَّهُ سَبعَ سَماواتٍ طِباقاً / وَ جَعَلَ القَمَرَ فيهِنَّ نوراً وَ جَعَلَ الشَّمسَ سِراجاً / وَ اللَّهُ أَنبَتَکُم مِنَ الأَرضِ نَباتاً / ثُمَّ یُعیدُکُم فیها وَ یُخرِجُکُم إِخراجاً». تامل در افلاک، نور ماه و درخشش خورشید، و سیر تکاملی انسان از خاک تا بازگشت، باید انسان را به قدرت خدا پیوند دهد تا برای وزن و قدر او در زندگی‌اش ارزش قائل شود.

پیامدهای «بی‌وزنی» خدا در زندگی

وی در پایان گفتگو تأکید کرد: نه ثروت، نه قدرت و نه علم انسان می‌تواند در برابر تلالؤ خورشید یا مرگ، تغییری ایجاد کند، اما ما به این «هیچ‌ها» امید می‌بندیم. وی تصریح کرد: «عبارت "ما لَکُم" در ابتدای آیه باید همچون پتکی بر سر ما بخورد تا بیدار شویم. نتیجه "بی‌وزنی" خدا در زندگی روزمره، همان افسردگی‌ها، سرخوردگی‌ها و گرفتاری‌هاست.»