استاد علی نظری منفرد از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به تحلیل ابعاد اجتماعی تشییع رهبر شهید انقلاب و آثار معنوی زیارت امام حسین (ع) پرداخت.

/270/260/22/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو با اشاره به جایگاه شخصیتی رهبر شهید، اظهار داشت: حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای (قدس سره) شخصیتی جامع‌الاطراف بودند که در عرصه‌های فقاهت، دیانت، زهد، تقوا، سیاست و شجاعت در بیان حقایق، فردی نمونه بودند. ملت ایران شخصیت عظیمی را از دست داد که تا زمانی زنده بودند، در بسیاری از ابعاد ناشناخته بودند.»

تشییع؛ پاسخ مردمی به توهمات دشمن

استاد نظری منفرد با تحلیل ابعاد تشییع پیکر ایشان، تصریح کرد: دشمن تصور می‌کرد که این بزرگوار جایگاه سابق خود را در میان مردم ندارد، اما تشییع با شکوه ایشان، ابراز علاقه عمیق مردم و محبوبیت ایشان را نه تنها در ایران، بلکه در میان آزادگان جهان به طور آشکار بروز داد. مراسمات متعددی که در کشورهای مختلف برگزار شد، گواه این حقیقت بود.

وی افزود: تشییع با شکوه ایشان، در واقع، "تو دهنی" زدن مردم به استکبار جهانی بود. دشمن گمان می‌کرد با ترور ایشان، همه چیز تمام می‌شود، اما برعکس شد؛ خون ایشان تأثیر خود را گذاست و مردم را مبعوث کرد.»

برکات تکوینی و معنوی زیارت امام حسین (ع)

استاد نظری منفرد در بخش دیگری از گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، با توجه به اربعین حسینی به تبیین فضیلت‌های زیارت امام حسین (ع) پرداخت و به روایتی از امام صادق (ع) اشاره کرد که در آن فرمودند خداوند در عوض کشته شدن امام حسین (ع)، چهار خصلت به ایشان عطا فرمود: «أَنَّ اللَّهَ عَوَّضَ الْحُسَیْنَ علیه السلام مِنْ قَتْلِهِ أَرْبَعَ خِصَالٍ جَعَلَ الشِّفَاءَ فِی تُرْبَتِهِ وَ إِجَابَةَ الدُّعَاءِ تَحْتَ قُبَّتِهِ وَ الْأَئِمَّةَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ وَ أَنْ لَا تُعَدَّ أَیَّامُ زَائِرِیهِ مِنْ أَعْمَارِهِمْ؛ همانا خداوند در عوض کشته شدن امام حسین (ع) چهار خصلت به ایشان عطا کرد: شفا را در تربت او، اجابت دعا را زیر قبه او، امامان را از ذریه او قرار داد و روزهای زائران او از عمر آن‌ها حساب نمی‌شود». [الأمالی‌للطوسی، ج ۱، ص ۳۱۷]

جایگاه زائر در پیشگاه رسول خدا (ص) و اهل بیت (ع)

استاد حوزه علمیه قم با نقل روایتی جامع از امام صادق (ع) در مورد آثار زیارت، بیان داشت: اگر زائر می‌دانست چه شادی و سروری بر رسول خدا (ص)، امیرالمؤمنین علی (ع)، حضرت فاطمه (س) و شهدای اهل بیت (ع) به واسطه زیارتش وارد می‌شود، آرزو می‌کرد خانه‌اش در کربلا باشد.

وی افزود: در این روایت آمده است که زائر امام حسین (ع) در مسیر بازگشت، گامش بر روی چیزی نمی‌افتد مگر آنکه برای او دعا می‌شود و خورشید گناهانش را همان‌گونه که آتش هیزم را می‌سوزاند، از بین می‌برد:

«... وَ إِنَّ زَائِرَهُ لَیَخْرُجُ مِنْ رَحْلِهِ فَمَا یَقَعُ قَدَمُهُ عَلَى شَیْ‌ءٍ إِلَّا دَعَا لَهُ فَإِذَا وَقَعَتِ الشَّمْسُ عَلَیْهِ أَکَلَتْ ذُنُوبَهُ کَمَا تَأْکُلُ النَّارُ الْحَطَبَ ...؛ همانا زائر امام حسین (ع) از این مسافرتش برمی‌گردد و گامش بر روی چیزی نمی‌آید مگر اینکه برای او دعا می‌کند و هنگامی که خورشید بر او می‌تابد گناهانش را از بین می‌برد همان‌طور که آتش هیزم را می‌سوزاند... و برای او درجاتی رفیع خواهد شد که کسی که در خون خود در راه خدا غوطه‌ور است بدان نمی‌رسد و فرشته‌ای به جای او موکل خواهد شد و برای او استغفار می‌کند تا اینکه دوباره به زیارت برگردد یا سه سال بگذرد یا بمیرد). [کامل‌الزیارات، ص ۲۹۸]