استاد توکل اکبرنژاد از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره‌ای اساتید به موضوع «تبیین نکاتی از آیات سوره مبارکه نساء» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو با اشاره به آیه 47 سوره مبارکه نساء، به بررسی دعوت خداوند متعال از اهل کتاب برای پذیرش حقیقت قرآن کریم پرداخت.

استاد اکبرنژاد خاطرنشان کرد: در این آیه شریفه می خوانیم: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ آمِنُوا بِمَا نَزَّلْنَا مُصَدِّقًا لِمَا مَعَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهًا فَنَرُدَّهَا عَلَىٰ أَدْبَارِهَا أَوْ نَلْعَنَهُمْ كَمَا لَعَنَّا أَصْحَابَ السَّبْتِ ۚ وَكَانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولًا ای کسانی که به شما کتاب آسمانی داده شده! به آنچه [بر پیامبر اسلام] نازل کردیم که تصدیق کننده تورات و انجیلی است که با شماست ایمان آورید، پیش از آنکه چهره هایی را [از شکل و شخصیت انسانی] محو کنیم، و [به کیفر تکبّر در برابر پیامبر اسلام و قرآن] به کفر و گمراهی بازگردانیم، یا چنان که اصحاب سبت را لعنت کردیم، لعنت کنیم؛ و فرمان خدا همواره شدنی است.» (نساء: 47)

وی در تبیین این آیه خاطرنشان کرد: خداوند در این آیه شریفه، مخاطب قرار داده کسانی را که پیش از اسلام، صاحب کتاب‌های آسمانی بوده‌اند تا بر اساس همان حقایقی که در اختیار دارند، به آنچه بر پیامبر اسلام (ص) نازل شده است ایمان بیاورند.

این استاد حوزه علمیه قم با تحلیل عبارت «مُصَدِّقاً لِما مَعَکُم»، تصریح کرد: قرآن کریم هرگز منکر کتب آسمانی پیشین نیست، بلکه «مُصدِّق» و تاییدکننده حقایقی است که در آن کتاب‌ها وجود داشته است. در واقع، پیامبر اکرم (ص) و کتاب الهی ایشان، بر اساس همان واقعیت‌های هدایتی که برای راهنمایی اهل کتاب نازل شده بود، آمده‌اند تا کمال و حقیقت نهایی را عرضه نمایند.

استاد اکبرنژاد در ادامه به تحلیل بخش هشدارآمیز این آیه پرداخت و افزود: عبارت «قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهًا»، اشاره به فرصت محدودی دارد که پیش از وقوع کیفر الهی برای انسان‌ها فراهم است. وی تبیین کرد که «محو چهره‌ها» در این آیه، اشاره به پدیده «مسخ» دارد؛ وضعیتی که در آن فرد به دلیل تکبر در برابر حقیقت و پیامبر اسلام، از جایگاه انسانی خود ساقط شده و از عالم بشریت بیرون رانده می‌شود.

وی در پایان با اشاره به عبارت «فَنَرُدَّهَا عَلَىٰ أَدْبَارِهَا»، تأکید کرد که این بازگشت به کفر و گمراهی، نتیجه مستقیم تکبر در برابر آیات الهی است و هشدار می‌دهد که فرمان خدا همواره جاری و شدنی است و هر کسی باید پیش از آنکه فرصت توبه و بازگشت را از دست بدهد، به حقیقت ایمان بیاورد.