بهار جاودان
استاد سید محمد موسوی حجازی

سم الله الرحمن الرحیم و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین سیما علی ریبع الانام و نضرة الایام

فصل بهار، فصل زندگی است.

بعد از خموشی و فسردگی زمستان، و قبل از داغی و حرارت تابستان، این بهار است که آدمیان، بلکه جهانیان را خوشی دو چندان می بخشد.

اگر بهار نباشد، جهان مرده ی از سرما، سر بر نمی آورد.

اگر لطافت بهار نباشد، بار طبیعت تابستانی پربار نمی شود.

بهار خصوصیت جالب دیگری هم دارد. بهار روح و روان انسانها را جلا می دهد . آدمیان «تن از باد بهاری نمی پوشانند» و سبکبار در هوای لطیف بهار، جان و دل به لطافتش می سپارند و روح و مغزشان را تقویت می کنند.

این بهار تکوین و طبیعت است که چنین نشانه عظمت خلقت خدای خالق بهاران می گردد.

اما آیا در سیطره ی تشریع و در عالم روح و جان و در فضای معنویت و عرفان هم بهاری هست؟

قطعا هست.

 

اولین بهار ماه رمضان است، «بهار عبادت و بندگی».

یک سال در اندیشه ی «این شکم بی هنر پیچ پیچ» که «صبر ندارد که بسازد به هیچ» هستیم و در ماه رمضان «اندرون از طعام خالی می کنیم» تا مگر «در آن نور معرفت بینیم».

جدا شدن ذهن و فکر از جسم، خواه ناخواه سبب می شود که بیشتر در اندیشه روح باشیم، بیشتر و با لذت تر عبادت کنیم و از عبادتمان لذت بریم.

جالب آنکه خدای مهربان در این مهمانی بهاری اش حتی خواب و تنفس بندگانش را هم عبادت شمرده، چه رسد به عبادت کردنشان را.

این بهار اول.

 

بهار دوم «قرآن» است، کتابی که «لایمسه الا المطهرون» ؛ صحیفه ای که ظاهرش انیق و زیبا است و باطنش عمیق و پرمغز.

رمضان بهار قرآن است «بهار در بهار».

وقتی خواندن قرآن در ماه رمضان ثواب بی حد و حصر دارد و هر یک آیه اش یک ختم قرآن است، تفکر و تدبر و تذکر گرفتن از قرآن در ماه نزولش چه ارزشی خواهد داشت؟ فوق تصور است.

در رمضان المبارک، قرآن بخوانیم، بدانیم، بفهمیم.

این هم بهار دوم.

 

اما بهار سوم استثنایی است.

بهار سوم بهاری «جاودان» و همیشگی است.

اگر بهار طبیعت یک فصل در سال است، اگر بهار قرآن یک ماه در سال است اما بهاری هست که جاودانی و همیشگی است، بهاری که هر گاه به سراغش بروی جانت را تازه میکند، روحت را لطافت می بخشد، روانت را شستشو می دهد، از خمودی و فسردگی و مرگ زمستان روحت، بیرونت می کشد و همچون درختی تازه زنده شده، در جانت «شکوفه های حیات معنوی» می رویاند ، بهاری که نامش هم دل را زنده می کند چه رسد به خودش: «السلام علی ربیع الانام و نضرة  الایام» سلام بر تو ای مهدی فاطمه، تو که بهار دلهایی و خوشی بخش روزگارانی.

کاش همیشه به این بهار جانفزا، متصل باشیم و روحمان را با او جلا بخشیم و روزگاران تیره و تارمان را با حضرتش خوشی دهیم.

مهم ترین گام برای اتصال به این بهار جاودان را در همین ماه رمضان برداریم.

در این ماه قرآن، با تدبر و تامل و تفکر قرآن بخوانیم و به قرآن ناطق، امام دل ها، مهدی دوران، هدیه کنیم که ایشان مصداق تام و کامل «رد هدیه به احسن» است.

اگر ما عمل ناچیز خود را به مقام معنوی والای ایشان اتصال دهیم، هم عملمان ارزش پیدا می کند و هم آن حضرت به سبب آن که عادتشان احسان و ذات و سجیتشان کرامت است، در جبران این هدیه ما به احسن وجه به ما صله ای عنایت خواهند کرد که دنیا و آخرتمان را آباد می کند.

بیاییم در رمضان القرآن، آن چنان به آن حضرت پیوند خوریم که دیگر از یادشان غافل نباشیم و با تهذیب خود، زمینه ی ظهور ایشان را فراهم کنیم.

اینک ای امام زمان ما، ای پدر مهربان ما، ای رفیق شفیق دلسوز ما، ای عزیز غریب فاطمه ما، در زمانه ای زندگی می کنیم که معیشت و زندگی دنیایمان تنگ است و روح و روانمان از فشار شبهات و سئوالات در سختی و فشار است و امیدمان فقط و فقط شما هستید؛ یا صاحب الزمان روحمان را بهاری کن و به ناخوشی هایمان خوشی بخش!

اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر و اجعلنا من احسن اعوانه و انصاره و امنن علینا برضاه./۲۰/۲۳/۲۶۰

 

نوع مطلب:

۱۳۹۶/۳/۱۸ - ۱۴:۱۵

دیدگاه جدیدی بگذارید

Plain text

  • هیچ تگ HTML ی مجاز نیست.
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.