استاد محمد ابراهیم کفیل از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «ویژگی‌های امام سجاد (ع) از زبان امام باقر (ع)» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در روایات امام باقر (ع)، ۲۳ خصلت پسندیده برای امام سجاد (ع) ذکر شده است که نشان‌دهنده اوج کمالات ایشان است. یکی از بارزترین این ویژگی‌ها، عبادتی استثنایی است؛ به گونه‌ای که ایشان در شبانه‌روز هزار رکعت نماز می‌خواندند و برای این منظور، در کنار هر یک از پانصد نخلستان خود، دو رکعت نماز اقامه می‌کردند.

وی افزود: کیفیت نماز امام سجاد (ع) چنان بود که هنگام قیام، رنگ چهره ایشان تغییر می‌کرد و همانند بنده ذلیلی در پیشگاه پادشاه مقتدری می‌ایستادند که اعضائشان از خوف خداوند می‌لرزید. ایشان چنان نماز می‌خواندند که گویی این آخرین نماز زندگی آنان است و دیگر فرصتی برای عبادت نخواهند داشت.

استاد حوزه علمیه قم ابراز داشت: حضور قلب، شرط پذیرش نماز است. در روایتی نقل شده که روزی ردا از شانه امام سجاد (ع) افتاد، اما ایشان برای اینکه تمرکز و حضور قلبشان در نماز به هم نخورد، آن را درست نکردند تا نمازشان به پایان برسد. ایشان تأکید داشتند که تنها بخشی از نماز که بنده با قلبش به سوی خدا باشد پذیرفته می‌شود و خداوند با نوافل، نقصان‌های نماز واجب را جبران می‌کند.

استاد کفیل عنوان داشت: ابعاد ایثار و بخشندگی امام سجاد (ع) در نهایت تواضع و مهر به نیازمندان تجلی یافت. ایشان در شب‌های تاریک، کیسه‌های اشرفی و درهم و یا حتی هیزم و غذا را بر دوش می‌کشیدند و خانه به خانه می‌رفتند تا نیازمندان را یاری کنند. ایشان برای اینکه شناخته نشوند، هنگام بخشش، چهره خود را می‌پوشاندند و این موضوع تنها پس از شهادت ایشان آشکار شد که حتی بر پشت مبارکشان، اثرات حمل بارهای سنگین برای فقرا مانند زانوی شتر پینه بسته بود.

وی در پایان گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید با اشاره به زهد و عزت‌نفس امام سجاد (ع) تصریح کرد: ایشان در نهایتِ سخاوتمندی بودند؛ به گونه‌ای که اگر سائلی به لباس خز ایشان می‌آویخت، آن را به او می‌بخشید و می‌رفت. همچنین در زمستان جامه خز می‌خریدند و در تابستان آن را می‌فروختند تا بهای آن را صدقه دهند. علاوه بر این، ایشان بر عزت نفس در طلب تأکید داشتند و در روز عرفه، کسانی را که از مردم طلب می‌کردند نهی می‌نمودند و یادآور می‌شدند که در چنین روزهای عظمت الهی، باید تنها از خداوند درخواست کرد.