استاد احمد باقریان ساروی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «پرهیز از ناسزاگویی در سیره‌ امام ‌صادق علیه السلام» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: بنا بر گزارش مرحوم کلینی، روایتی از امام ‌صادق علیه السلام نقل شده که حتی بدگویی و ناسزا در برابر ستم دیگران را برنمی‌تافتند.

استاد باقریان ساروی در ادامه بیان کرد: یکی از یاران آن حضرت به نام سماعه، از بازخواست خودش توسط امام ‌صادق علیه السلام به سبب بدگویی نسبت به شتردارش خبر داده و می‌گوید: امام صادق علیه السلام از من درباره فریاد و ناسزاگویی نسبت به شتر دارم پرسید و در مقابل پاسخ من که گفتم او به من ستم کرده، ستم مرا بیشتر از او دانست و فرمود این از کردار من نیست و پیروانم را بدان فرمان نمی‌دهم. از پروردگارت آمرزش بخواه و دیگر چنین مکن. «قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَقَالَ لِي مُبْتَدِئاً يَا سَمَاعَةُ مَا هَذَا الَّذِي كَانَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ جَمَّالِكَ إِيَّاكَ أَنْ تَكُونَ فَحَّاشاً أَوْ صَخَّاباً أَوْ لَعَّاناً فَقُلْتُ وَ اللَّهِ لَقَدْ كَانَ ذَلِكَ أَنَّهُ ظَلَمَنِي فَقَالَ إِنْ كَانَ ظَلَمَكَ لَقَدْ أَرْبَيْتَ عَلَيْهِ‌ إِنَّ هَذَا لَيْسَ مِنْ فِعَالِي وَ لَا آمُرُ بِهِ شِيعَتِي اسْتَغْفِرْ رَبَّكَ وَ لَا تَعُدْ قُلْتُ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ لَا أَعُودُ.» (الکافی؛ ج: ۲، ص: ۳۲۶)

استاد حوزه علمیه قم اظهار داشت: مرحوم کلینی، در گزارشی دیگر از عمران بن نعمان جعفی نقل می‌کند که وی می‌گوید: شخصی همراه امام صادق علیه السلام در بازار کفاشان می ‌رفت، غلام او عقب افتاد و آن مرد چندبار سربرگرداند و او را ندید. بعد از مدتی که او را دید، ناسزایی به او گفت و نسبت ناروایی به مادرش داد. امام صادق علیه السلام به شدت ناراحت شدند و فرمودند تاکنون گمان می‌کردم اهل تقوا هستی و اکنون معلوم شد که تقوا نداری. او جواب داد جانم به فدایت مادر او مشرک بود. حضرت فرمود: هر امتی برای خود آئینی دارند و ملتزم به نکاح خود هستند. وی می‌گوید: از آن پس، دیگر آن فرد را با امام ندیدم.

«...عَنْ عَمْرِو بْنِ نُعْمَانَ الْجُعْفِيِّ قَالَ: كَانَ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع صَدِيقٌ لَا يَكَادُ يُفَارِقُهُ إِذَا ذَهَبَ مَكَاناً فَبَيْنَمَا هُوَ يَمْشِي مَعَهُ فِي الْحَذَّاءِينَ‌ وَ مَعَهُ غُلَامٌ لَهُ سِنْدِيٌّ يَمْشِي خَلْفَهُمَا إِذَا الْتَفَتَ الرَّجُلُ يُرِيدُ غُلَامَهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَلَمْ يَرَهُ فَلَمَّا نَظَرَ فِي الرَّابِعَةِ قَالَ يَا ابْنَ الْفَاعِلَةِ أَيْنَ كُنْتَ قَالَ فَرَفَعَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع يَدَهُ فَصَكَّ بِهَا جَبْهَةَ نَفْسِهِ ثُمَّ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ تَقْذِفُ أُمَّهُ قَدْ كُنْتُ أَرَى أَنَّ لَكَ وَرَعاً فَإِذَا لَيْسَ لَكَ وَرَعٌ فَقَالَ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّ أُمَّهُ سِنْدِيَّةٌ مُشْرِكَةٌ فَقَالَ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ لِكُلِّ أُمَّةٍ نِكَاحاً تَنَحَّ عَنِّي قَالَ فَمَا رَأَيْتُهُ يَمْشِي مَعَهُ حَتَّى فَرَّقَ الْمَوْتُ بَيْنَهُمَا» (الکافی؛ ج: ۲، ص: ۳۲۴)