در خاطر دارم که در سالهای اولیه ورود به عالم طلبگی، مصاحبه ای خواندنی، خواطر نواز و دلنشین از مرحوم علامه محمد تقی جعفری در مجله حوزه به چاپ رسیده بود.مرحوم علامه در آن مصاحبه ضمن بیان نکاتی شیرین مطلبی تامل انگیز و دغدغه آفرین بیان کرده بودند که پس از گذاشت سالهای طولانی، هنوز ذهن و خمیر مرا می آزارد.ایشان در آن مصاحبه آورده بودند که ( نقل به مضمون) در زمان تحصیل ما در نجف اشرف 18 استاد برجسته درس اخلاق می گفتند که یکی از آنها مرحوم میرزا علی آقای قاضی طباطبائی بود، به ژرفای این سخن، هنگامی پی می­بریم که وضع حوزه نجف را در حدود 50 تا 60 سال قبل با وضع فعلی حوزه علمیه قم به لحاظ شمار طلاب علوم دینی در نظر آوریم. حوزه نجف با تعداد طلابی که در آن زمان داشته، 18 مدرس برجسته اخلاق را در کنار خود داشته است.اکنون حوزه قم با تعداد طلابی که در دامن خود جای داده می­باید با چند استاد اخلاق روبرو باشد؟ اساساٌ چند درس اخلاق عمومی در این حوزه می­بینید؟ به عدد انگشتان یک دست می­رسد؟ بیایید چند دقیقه ای – در کنار اوقات فراوانی که برای بحث­های دیگرصرف می کنیم - برای اخلاق در حوزه­ها هم اندیشه کنیم.انتظار از حوزه آن است که فکری برای پیکر نحیف و بی رمق و حال زار اخلاق داشته باشند.
اخلاق که رکن رکین و محور مدار شجره طیبه حوزه ها از آغاز تاکنون بوده است. بی توجهی به این مساله به گمان این حقیر، آثاری نامطلوب به گستره جهان خاکی در پی خواهد داشت. رسالت جهانی حوزه، این مدعا را به روشنی تائید می کند.
از یاد نبریم که پیش از این، اواخر هفته ی طلاب، رنگ و بویی دیگر داشت و شمیم دل نواز معنویت و عطر سخن صاحب نفسان جاری بود. اساتیدی که هر یک صد قافله دل در گرو خویش داشتند و برای حوزه ها فضایی نمکین و دلنشین رقم می­زدند.ما را چه شده است؟ درس­ ها را می­گوییم و می­خوانیم و حاشیه های کوچک و بزرگ را در می­نوردیم.امااین نکته را هم می­باید دغدغه دل سرگشته خود کنیم که:« درس عشق در دفتر نباشد» پیشتر در حوزه­ ها درس عشق هم پابرجا بود وما سرخوش و شیدا پای درس شیرین سخنان بودیم.

آن عهد یاد باد مرا که از بام و در                   هر دم پیام یار و خط دلبر آمدی