استاد سید جواد حسینی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، درباره موضوع نقش تربیت علوی در عباس پروری نکاتی را بیان داشت که در ادامه آمده است.

این استاد حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: یکی از ادعیه حضرت امیر المومنین علی علیه السلام این بوده است: «رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُنٍ‏ ...» (فرقان آیة 74)؛ بعد به فرزندانشان می فرمودند: دعای من این است که خداوند  فرزندانی به من عطا فرماید که باعث نورچشم من و مایه خوشحالی من باشند؛ اما منظورم این نیست که خداوند فرزندان خوش سیما و خوش قامت که باعث خوشحالی من باشند عطا کند؛ بلکه فرزندانی که وقتی عبادات و طاعات آنها را می بینم، چشمم روشن و دلم شاد شود.

«... قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام: وَ اللَّهِ مَا سَأَلْتُ رَبِّي وَلَداً نَضِيرَ الْوَجْهِ‏ وَ لَا وَلَداً حَسَنَ الْقَامَةِ وَ لَكِنْ سَأَلْتُ رَبِّي وُلْداً مُطِيعِينَ لِلَّهِ خَائِفِينَ وَجِلِينَ مِنْهُ حَتَّى إِذَا نَظَرْتُ إِلَيْهِ وَ هُوَ مُطِيعٌ لِلَّهِ قَرَّتْ بِهِ عَيْنِي قَالَ‏ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً قَالَ نَقْتَدِي بِمَنْ قَبْلَنَا مِنَ الْمُتَّقِينَ فَيَقْتَدِي الْمُتَّقُونَ بِنَا مِنْ بَعْدِنَا» (بحار الأنوار، ج ‏24، ص: 132)

استاد سید جواد حسینی در ادامه بیان کرد: امام علی علیه السلام می فرمودند: عباسم! من برای رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم کاشف الکروب بودم؛ «... نادى رسول اللّه صلی الله علیه و آله و سلم بأعلى صوته: يا معاشر المسلمين، هذا أخي ... هذا مفرج‏ الكروب‏ عني»  (نهج الحق و کشف الصدق : لعلامه حلى)؛ و تو هم باید برای برادرت امام حسین علیه السلام کاشف الکروب باشی؛ فقط در این صورت است که تو مایه چـشـم روشـنی و شادمانی من می شوی.

وی افزود: حضرت علی علیه السلام می فرمودند: هر بار که در معرکه ها و کار زارها امر بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم سخت می شد و اندوه بر چهره مبارک ظاهر می شد، صدا می زدند: علی کجاست؟ «أین مفرج الکرب عن وجهی؟» «وَ قَالَ اللَّهُمَّ أَعْطِ خَلِيفَتِي وَ وَصِيِّي وَ قَاضِيَ دَيْنِي وَ مُنْجِزَ وَعْدِي وَ أَمَانَتِي وَ وَلِيِّي وَ وَلِيَّ حَوْضِي وَ نَاصِرِي عَلَى عَدُوِّكَ وَ عَدُوِّي وَ مُفَرِّجَ‏ الْكَرْبِ‏ عَنْ وَجْهِي مَا أَعْطَيْتَ آدَمَ مِنَ الْعِلْمِ ...» (بحار الأنوار، ج ‏28، ص: 37)

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: در جنگ احزاب وقتی که عمرو بن عبدود از خندق عبور کرد و مبارز می طلبید، احدی در بین لشگر اسلام جرأت نکرد به مبارزه او برود؛ من بودم که به میدان او رفتم و ضربه ای به سرم زد؛ (جای شمشیرش هنوز در سرم هست عمامه از سر برداشتند و جای ضربت شمیشر عمرو بن عبدود را نشان می دادند) اما از لابلای گرد و خاک میدان نبرد وقتی صدای تکبیرم بلند شد، بر لب های پیامبر صلی الله علیه و آله لبخند ظاهر شد و فرمودند: «ضربة علی یوم الخندق أفضل من عبادة الثقلین»

«وَ فَارِسُ الْعَرَبِ يَوْمَئِذٍ عَمْرُو بْنُ عَبْدِ وُدٍّ يَهْدِرُ كَالْبَعِيرِ الْمُغْتَلِمِ يَدْعُو إِلَى الْبِرَازِ وَ يَرْتَجِزُ وَ يَخْطِرُ بِرُمْحِهِ مَرَّةً وَ بِسَيْفِهِ مَرَّةً[1] لَا يُقْدِمُ عَلَيْهِ مُقْدِمٌ وَ لَا يَطْمَعُ فِيهِ طَامِعٌ لَا حَمِيَّةٌ[1] تُهَيِّجُهُ وَ لَا بَصِيرَةٌ تُشَجِّعُهُ فَأَنْهَضَنِي إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ عَمَّمَنِي بِيَدِهِ وَ أَعْطَانِي سَيْفَهُ هَذَا وَ ضَرَبَ بِيَدِهِ إِلَى ذِي الْفَقَارِ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ وَ نِسَاءُ أَهْلِ الْمَدِينَةِ بَوَاكِي إِشْفَاقاً عَلَيَّ مِنِ ابْنِ عَبْدِ وُدٍّ فَقَتَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِيَدِي وَ الْعَرَبُ لَا تَعُدُّ لَهَا فَارِساً غَيْرَهُ وَ ضَرَبَنِي هَذِهِ الضَّرْبَةَ وَ أَوْمَأَ بِيَدِهِ إِلَى‏ هَامَتِهِ‏ فَهَزَمَ اللَّهُ قُرَيْشاً وَ الْعَرَبَ بِذَلِكَ وَ بِمَا كَانَ مِنِّي فِيهِمْ مِنَ النِّكَايَةِ ثُمَّ الْتَفَتَ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَ لَيْسَ كَذَلِكَ قَالُوا بَلَى يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِين‏» (بحار الأنوار؛ ج‏ 20؛ ص: 244)

استاد سید جواد حسینی اضافه نمود: امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید: در یاری پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم محکم و مقاوم بودم، «کالجبل»؛ در جنگ خیبر هر روز کسی را به میدان فرستادند؛ اما همه شکست خورده و سر افکنده برگشتند و گفتند این قلعه فتح شدنی نیست؛ اما من بودم که میدان مرحب خیبری رفتم و درب قلعه خیبر را از جا کندم و وقتی از میدان برگشتم، فرمودند: «أنا منک راض و الله منک راض» ابوالفضلم! تو هم باید موجب خوشنودی حسینم باشی.

وی افزود: در جنگ جمل امام علی علیه السلام محمد بن الحنفیة را صدا زدند و علم به دست او دادند و فرمودند: پسرم حمله بر لشگر شام، محمد بن الحنفیة نگاهی به آسمان کرد و گفت: پدر مثل این که می خواهد باران ببارد؛ روز دیگر شروع کنیم. «فتوقف قليلا فقال يا أمير المؤمنين أ ما ترى السماء كأنها شآبيب المطر»

حضرت امیر المومنین علیه السلام علم را از او پس گرفتند و دستی بر سینه او زدند و فرمودند: یک رگ از مادرت داشته باشی، کافی است«أدركك‏ عرق‏ من أمك» (بحار الأنوار،ج ‏42، ص: 74)

اما همین محمد بن الحنفیة تحت تعلیمات حضرت چنان پرورش یافت که وقتی در حرب صفین به دستور حمله به قلب لشگر شام را دادند، بلا درنگ اطاعت کرد و بعد از مدتی برگشت با سر و وضع خونین از شدت جراحات و گرمای هوا طلب آب کرد.

حضرت امیرالمومنین علیه السلام مشک آب را برداشتند و او را سیراب نمودند و ما بقی آب مشک را بر زره او ریختند و دوباره دستور حمله به یمین لشگر را دادند که محمد بن الحنفیة برای بار دوم حمله برد.

 بعد از مدتی برگشت و طلب آب کرد؛ حضرت دو باره او را سیراب کردند و فرمودند به یسار لشگر حمله ور شوید. محمد بن الحنفیة برای بار سوم حمله برد، «فقام إليه أبوه و قبل ما بين عينيه و قال له فداك أبوك فقد سررتني» (بحار الأنوار، ج ‏42، ص: 74)

استاد سید جواد حسینی در ادامه بیان کرد: محمد بن الحنفیة کجا و حضرت عباس کجا؟ در مقابل همین لشگر معاویة یک روز دیدند نو جوانی نقابدار و با سر و صورت بسته وارد میدان شد و طلب مبارز می کند.

معاویه به ابن أبی الشعثاء دستور داد به میدان او برود؛ ابن أبی الشعثاء گفت: «نه! مردم شام مرا با لشگری مقابل می دانند، حال به میدان این جوان ناشناس بروم؟ اجازه دهید یکی از هفت پسرم را به میدانش می فرستم»

اما در اولین ضربه پسرش نقش بر زمین شد تا هر هفت پسر او یکی یکی به میدان آمدند و به درک واصل شدند که ابن أبی الشعثاء غضبناک بلند شد و گفت: «الان می روم و داغش را بر دل پدرش می گذارم» اما خود او هم به درک واصل شد،

 این جا بود که امیر المومنین علیه السلام صدا زدند: «پسرم! بس است، برگرد. چشم مر اروشن کردی»؛ وقتی برگشت صورت خود را گشود، همه دیدند او کسی به جز قمر بنی هاشم سلام الله علیه نیست. (به نقل از کتاب کبریت احمر)

این استاد حوزه علمیه قم افزود: امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: من در یاری رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم چنان بودم که «قُمْتُ بِالْأَمْرِ حِينَ فَشِلُوا»

«من كلام لأمیر المومنین علیه السلام يجري مجرى الخطبة: فَقُمْتُ بِالْأَمْرِ حِينَ فَشِلُوا وَ تَطَلَّعْتُ حِينَ تَقَبَّعُوا وَ نَطَقْتُ ‏حِينَ تَعْتَعُوا وَ مَضَيْتُ‏ بِنُورِ اللَّهِ حِينَ وَقَفُوا ...» (نهج البلاغة؛ ص80)

استاد سید جواد حسینی خاطرنشان کرد:امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: در زمانی که همه اصحاب در اطاعت از پیامبر سستی می ورزیدند، من بودم که قیام می کردم؛ در جنگ أحد وقتی که همه اصحاب از ترس پا به فرار گذاشتند چنان از پیامبر دفاع کردم که صدای جبرئیل در آسمانها طنین انداز شد: «لَا سَيْفَ‏ إِلَّا ذُو الْفَقَارِ وَ لَا فَتَى إِلَّا عَلِيٌّ»

«الإحتجاج عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي خَبَرِ الشُّورَى قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ‏ : ... نَشَدْتُكُمْ بِاللَّهِ هَلْ فِيكُمْ أَحَدٌ نُودِيَ بِاسْمِهِ يَوْمَ بَدْرٍ لَا سَيْفَ‏ إِلَّا ذُو الْفَقَارِ وَ لَا فَتَى إِلَّا عَلِيٌّ غَيْرِي قَالُوا لَا ...» (بحار الأنوار، ج ‏19، ص: 202)

وی افزود: در منطقه بدر در نیمه شب پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: من احتیاج به مشک آبی دارم؛ کیست که برود ازچاه آب بکشد و بیاورد؟

لکن هیچ یک از اصحاب جوابی نداد و عباها را بر سرکشیدند و خودشان را به خواب زدند. من بودم که بلند شدم و عرض کردم یا رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم من می آورم.

«لَمَّا كَانَتْ لَيْلَةُ بَدْرٍ قَالَ النَّبِيُّ ص مَنْ يَسْتَسْقِي لَنَا مِنَ الْمَاءِ فَأَحْجَمَ النَّاسُ فَقَامَ عَلِيٌّ فَاحْتَضَنَ قِرْبَةً ثُمَّ أَتَى بِئْراً بَعِيدَةَ الْقَعْرِ مُظْلِمَةً فَانْحَدَرَ فِيهَا» (بحار الأنوار ، ج ‏19، ص: 202)

بارها حضرت امیر المومنین علیه السلام فرمودند: من در یاری دین خدا طوری بودم که «نَطَقْتُ‏ حِينَ‏ تَعْتَعُوا وَ مَضَيْتُ بِنُورِ اللَّهِ حِينَ وَقَفُوا» (نهج البلاغة (للصبحي صالح)، ص: 81)

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: در زمانی که همه اصحاب از تکلم و تبین حق ألکن و عاجز بودند، منِ امیرالمؤمنین بودم که بلند می شدم و با بصیرت و بیان خود از دین خدا حمایت می کردم. ابولفضلم! تو هم باید این گونه باشی و در راه حسین علیه السلام تلاش نمایی.

وی خاطرنشان کرد: در ابتدای رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله که سران قریش را دعوت به توحید نمودند، همه کسانی که خود را عقل کل می دانستند، از تشخیص وجود خدای یگانه و حقانیت رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم عاجز بودند و فقط در قریش من بودم که برخاستم و با بصیرت و کلام خود  دین خدا را یاری کردم.

استاد سید جواد حسینی اضافه نمود: آری عباس پروری مختص به مکتب حضرت علی علیه السلام است که مثل حضرت ابالفضل سلام الله علیه تربیت و رشد می یابد، پدری که وقتی ظرف طعامی خوش عطر و بو را به تحفه آورند، انگشت مبارک را داخل ظرف کردند و تا نزدیک دهان آوردند، ولی فرمودند: طعام حلالی است؛ ولی بر خلاف میل خود نمی خورم.

«أُتِيَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام بِخِوَانِ فَالُوذَجٍ‏ فَوُضِعَ بَيْنَ يَدَيْهِ فَنَظَرَ إِلَى صَفَائِهِ وَ حُسْنِهِ فَوَجَأَ بِإِصْبَعِهِ فِيهِ حَتَّى بَلَغَ بِأَسْفَلِهِ ثُمَّ سَلَّهَا وَ لَمْ يَأْخُذْ مِنْهُ شَيْئاً وَ تَلَمَّظَ إِصْبَعَهُ وَ قَالَ إِنَّ الْحَلَالَ طَيِّبٌ وَ مَا هُوَ بِحَرَامٍ وَ لَكِنِّي أَكْرَهُ أَنْ أُعَوِّدَ نَفْسِي مَا لَمْ أُعَوِّدْهَا ارْفَعُوهُ عَنِّي فَرَفَعُوهُ» (المحاسن/ ج ‏2، ص: 409)

وی افزود: امیر المومنین علیه السلام مى ‏فرمايد: نفس سركشم را با تقوا تمرين مى ‏دهم، «وَ انَّما هِىَ نَفْسى‏ ارُوضُها بِالتَّقْوى‏ لِتَأْتِىَ آمِنَةً يَوْمَ الْخَوْفِ الْأكْبَر» (نهج البلاغة (للصبحي صالح)، ص: 417)

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: این گونه تعلیمات علوی بر لوح جان ابوالفضل قمر بنی هاشم نقش بست که در سن سی و سه سالگی در صحنه کربلا به حد اوج فضایل و کمالات دست یافته و از خود بروز داد.

وی اضافه نمود: آری! عباس پروری مختص به مکتب حضرت علی علیه السلام است و امروزه هر کس به هم دانشگاه معارف علوی و مکتب عباس پرور داخل شود امید است که به درجات ابوالفضلی نائل شود.

اگر عباس پروری کار هر کسی بود، غربتی هزار ساله گریبان آخرین حسین زمین را نمی گرفت.

سنت و قانون مسلم الهی:

استاد سید جواد حسینی خاطرنشان کرد: یکی از سنن الهی اظهار فضائل و کمالات نهفته در درون هر مؤمنی است و اعطای اجر و پاداش آن است؛ در آیه کریمه آمده است: «وَ يُؤْتِ‏ كُلَ‏ ذِي‏ فَضْلٍ فَضْلَهُ»‏ (سورة هود: 3)

جزا و پاداش هر صاحب فضیلتی به او عطا می شود؛ به خلاف جوامع غیر دینی که نسبت به صفات پسندیده و برتری های افراد بی اعتنایی می شود،

در روایتی از وجود مبارک امام رضا علیه السلام می فرمایند : الْعَمَلُ الصَّالِحُ إِذَا كَتَمَهُ الْعَبْدُ وَ أَخْفَاهُ أَبَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا أَنْ يُظْهِرَهُ‏ لِيُزَيِّنَهُ‏ بِهِ مَعَ مَا يَدَّخِرُ لَهُ مِنْ ثَوَابِ الْآخِرَةِ»

«حَدَّثَنَا أَبُو الصَّلْتِ عَبْدُ السَّلَامِ بْنُ صَالِحٍ الْهَرَوِيُّ قَالَ سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ مُوسَى الرِّضَا علیه السلام يَقُول‏: ... فَهُوَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ إِذَا كَتَمَهُ الْعَبْدُ وَ أَخْفَاهُ أَبَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا أَنْ يُظْهِرَهُ‏ لِيُزَيِّنَهُ‏ بِهِ مَعَ مَا يَدَّخِرُ لَهُ مِنْ ثَوَابِ الْآخِرَةِ ...» (عيون أخبار الرضا عليه السلام؛ ج ‏1؛ ص 275)

همان طور وقتی اهل البیت ع نذر سه روز روزه کردند و موقع افطار طعامشان را به مسکین و یتیم و اسیر انفاق کردند و کسی از آن ماجرا خبر نداشت اما خداوند در قرآن اظهار آن نمود تا باعث زینت آن ها باشد در دنیا و آخرت: «وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْكيناً وَ يَتيماً وَ أَسيراً ،  إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُريدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُورا» (الإنسان: 8 و 9)

«قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله و سلم:‏ مَنْ أَسَرَّ مَا يَرْضَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَظْهَرَ اللَّهُ لَهُ مَا يَسُرُّهُ  وَ مَنْ أَسَرَّ مَا يُسْخِطُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَظْهَرَ اللَّهُ مَا يُخْزِيهِ» (بحار الأنوار ج ‏66 ص: 332)

«عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ: إِنَّ الْمَلَائِكَةَ كَانُوا يَحْسَبُونَ أَنَّ إِبْلِيسَ مِنْهُمْ- وَ كَانَ فِي عِلْمِ اللَّهِ أَنَّهُ لَيْسَ مِنْهُمْ فَاسْتَخْرَجَ‏ مَا فِي‏ نَفْسِهِ بِالْحَمِيَّةِ وَ الْغَضَبِ فَقَالَ‏ خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ‏» (الكافي، ج ‏2 ص: 307)

وی افزود: این قانون مسلم الهی وظایفی را برای ما در پی دارد:

اولاً تلاش در کسب فضائل و ملکات نفسانی باشیم؛ بدون هیچ خود نمایی؛ بدانیم که روزی خداوند آن را اظهار می نماید و اجر و پاداش آن محفوظ است.

و ثانیاً ترک صفات نفسانی سیئه نماییم؛ قبل از آن که خداوند آنها را برای دیگران آشکار کند و رسوایی به بار آید.

لطف حق با تو مدارا کند

چون که از حد بگذرد، رسوا کند

حضرت سید الشهداء علیه السلام بر اساس همین سنت الهی در روز عاشورا زمینه ای را فراهم نمود که فضائل و کمالات نفسانی قمر بنی هاشم و تربیت یافته مکتب علی علیه السلام بر همگان آشکار شود.

قمر بنی هاشم به درجه ای از معرفت رسیده بود که  ابوالفضایل یعنی پدر و سر چشمه فضیلت ها شناخته می شد و ششمين امام نور در وصف او مى‏فرمايد: عموی ما عباس دارای ایمانی استوار و راسخ و بصیرت و دقیق بود، «قال الصادق علیه السلام: كان‏ عمّنا العبّاس نافذ البصيرة، صلب الايمان، جاهد مع أبى عبد اللَّه، و ابلى بلاء حسنا، و مضى شهيدا»

یکی از خصوصیات بارز ایشان حمایت از دیانت و وفا داری به امام خود بود:

و اللَّه إن قطعتم يمينى‏                    إنّى أحامى أبداً عن دينى‏

و عن إمام صادق اليقين‏                نجل النّبى الطّاهر الأمين‏

نقش امام حسین علیه السلام در نیل حضرت ابوالفضل به مرتبه باب الحوائجی:

استاد حسینی در بخش دیگری از گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید خاطرنشان کرد: در اینجا یک پرسش مهم به ذهن خطور می کند؛ در شرایط آن جنگ نا برابر که حضرت ابوالفضل با آن توانایی ها می توانست در برابر لشگری بایستد، چرا مأمور آوردن آب به خیمه شدند؟ چرا امام حسین علیه السلام به ایشان اجازه آوردن آب به خیمه را دادند؟

وی افزود: در میدان کربلا بزدلانی بود که با نا مردی می جنگیدند،

«و جاء عابس بن أبي شبيب ... كان أشجع الناس فقلت أيها الناس هذا أسد الأسود هذا ابن أبي شبيب لا يخرجن إليه أحد منكم ، فأخذ ينادي أ لا رجل أ لا رجل. فقال عمر بن سعد ارضخوه‏ بالحجارة من كل جانب ، فلما رأى ذلك ألقى درعه و مغفره ثم شد على الناس فو الله لقد رأيت يطرد أكثر من مائتين من الناس ثم إنهم تعطفوا عليه من كل جانب فقتل » (بحار الأنوار؛ ج‏ 45؛ ص 28).

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: بارها حضرت عباس سلام الله علیه اجازه میدان رفتن خواست، اما امام حسین علیه السلام هر بار به نحوی قبول نکردند که آخر الأمر امام اجازه آب آوردن و رفتن به شریع فرات را دادند، «فاطلب لهؤلاء الأطفال‏ قليلا من الماء»

«روي أنّ العبّاس لمّا رأى وحدة الحسين عليه السّلام أتاه و قال: يا أخي هل من رخصة، فبكى الحسين و قال: أنت صاحب لوائي و إذا مضيت تفرّق عسكري، فقال العبّاس: قد سئمت من الحياة و أريد أن أطلب‏ ثأري من هؤلاء المنافقين فقال له: فاطلب لهؤلاء الأطفال‏ قليلا من الماء، فركب و أخذ رمحه و القربة و قصد الفرات» (بحار الأنوار؛ ج ‏45؛ ص41)

وی اضافه نمود: سرّ نهفته ای در جوار علقمه است؛ اگر حضرت ابالفضل سلام الله علیه به نبرد این نامردان می رفت و وارد شریعه فرات نمی شد، آیا فضائل او مکتوم و مخفی نمی ماند؟ آیا او به مقام باب الحوائجی نائل می شد؟  رازی نهفته ای است که خداوند به جای دو دست ابو الفضل به او دو بال عطا فرمود و این تجسم اعمال را می رساند و این که هر کاری چهره برزخی مناسبی دارد؛ چون دستان ابزار نیرومندی است و بریدن آن ناتوانی در پی دارد؛ اما این ناتوانی در پی رضای خدا و جهاد در راه او بوده است؛ از این رو نیرو و توانایی بزرگی را در جهان آخرت پدید آورد که با آن می تواند پهنای عالم پس از این را بپیماید و این دو بال بهشتی و این قدرت برزخی تجسم این دو دستی است که در راه رضای خدا داده «هذه منزلة يغبطه‏ بها جميع الشهداء يوم القيامة»

«قَالَ امام سجاد علیه السلام: رَحِمَ اللَّهُ الْعَبَّاسَ فَلَقَدْ آثَرَ وَ أَبْلَى وَ فَدَى أَخَاهُ بِنَفْسِهِ حَتَّى قُطِعَتْ يَدَاهُ فَأَبْدَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِمَا جَنَاحَيْنِ يَطِيرُ بِهِمَا مَعَ الْمَلَائِكَةِ فِي الْجَنَّةِ كَمَا جَعَلَ لِجَعْفَرِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع وَ إِنَّ لِلْعَبَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْزِلَةً يَغْبِطُهُ‏ بِهَا جَمِيعُ الشُّهَدَاءِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.» (بحار الأنوار، ج ‏44؛ ص: 297)

استاد سید جواد حسینی خاطرنشان کرد: امروزه هم هر کسی فضائلی و کمالات نفسانی اکتساب نماید، بداند که حضرت ولی عصر عج الله تعالی فرجه الشریف زمینه و مقدمات بروز و کشف آن فضائل را فراهم می نماید تا همگان از وجود آن با خبر شوند تا زینت دنیای او باشد علاوه بر اجر أخروی آن، «وَ يُؤْتِ‏ كُلَ‏ ذِي‏ فَضْلٍ فَضْلَهُ‏» (سورة هود: 3)

/270/260/20/