به مناسبت آغاز ماه ربیع و هجرت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم، استاد سید محمد موسوی حجازی از اساتید حوزه علمیه قم با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید در موضوعی تحت عنوان «زحمت من، اجرت تو!!» به گفتگو پرداخت.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: اول ربیع الاول، ما را به داستانی در ۱۴۴۱ سال پیش می بَرَد، آن زمان که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به قصد مهاجرت به یثرب، که بعدها مدینة النبی نام گرفت، از مکّه بیرون آمد. اما چه بیرون آمدنی!

وی افزود: شیطان هایِ انسانی نقشه ای عجیب کشیده بودند؛ از هر قبیله ای یک جوان‌ انتخاب شد تا نیمه شب بر خانه محمد امین صلی الله علیه و آله و سلم هجوم بَرَند و او را در بستر بکشند، و به این شکل هم خونش بین همه قبایل تقسیم شده، بنی هاشم مجبور شود به خون بهاء راضی گردد، وهم به زعم خودشان فتنه پیامبریِ محمد امین فرو بنشیند!

استاد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم به وحی الهی از این نقشه آگاه شد و مأمور به هجرت گردید. اما چگونه از خانه و شهر مکه بیرون برود که دیده بانان مشرکین متوجه نبودنش نشوند؟

وی اضافه نمود: اینک نوبت برادر و وصی و پسر عمویش بود که ایثار کند، نه ایثار مال، که ایثار جان؛ آری، این علی علیه السلام بود که از نبی صلی الله علیه و آله و سلم خواست اجازه دهد جای او در خانه باشد و بر بسترش بخسبد تا شیطانان مکّار، خود فریب خورَند و فرصت لازم برای جابجایی پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم مهیا شود؛ و اینجاست که اسطوره " لیلة المبیت" شکل می گیرد.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: البته "اسطوره" کلمه مناسبی نیست، چون این اتفاق، قصه و افسانه نیست، حقیقت است، اما حقیقتش آنقدر بهت آور و اعجاب انگیز است که گویا اسطوره و افسانه است.

وی افزود: باید توجه داشت که امیرالمومنین علیه السلام در اینجا به کمک علم نبوی یا علوی، از پایان کار مطلع نبوده است، و تقریبا یقین داشته که مشرکین جان او را خواهند ستاند، اما باز هم آنقدر به پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم و دین و آیین و هدف او معتقد بوده که این خطر را ایثارگرانه به جان و دل پذیرفته است، و با این فداکاری اش روحِ تازه ای در کالبد اسلام دمید.

استاد سید محمد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: سه سال بعد، جنگ احد است. بعد از کش و قوس های فراوان، لشکر اسلام در معرض شکست قرار گرفته است و مشرکین از فرصت استفاده کرده، برای بار دوم قصد جان پیامبر صلی الله علیه و آله را کرده اند.

وی اضافه نمود: این بار هم "امیرمومنان علی شیر دستان" است که خود را سپر بلای محمد مصطفی ص می کند و به قیمت به خطر انداختن جان خودش، جان نبی الله صلی الله علیه و آله و سلم را می خرد. شمارشِ تعداد زخم هایی که علی علیه السلام در این راه برمی دارد، مشکل است.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: دیگر مسلمانان مگر چه می کردند که این چنین جان پیامبر خدا و حبیب خدا صلی الله علیه و آله و سلم در خطر افتاده بود؟ معلوم است: فرار؛ یکی از صحابه معروف، خود می گوید: من در روز جنگ احد با سرعتِ بُز از کوه بالا می رفتم تا بتوانم جانم ‌را نجات دهم!

وی افزود: علی علیه السلام کیست؟

در بدر و احد دشمن شکن؛

در خندق صف شکن؛

در خیبر "در شکن"؛

در حنین شجاع قلبِ شجاع مَرد؛

در مسجد و در حال رکوع، بخشنده؛

در ابلاغ سوره ی توبه، مامور خاص خدا و رسول؛

در مباهله جانِ پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم؛

در غدیر "مولای هر زن و مرد مسلمان"؛

در دانایی و دانشمندی "بابِ علمِ نبیّ صلی الله علیه و آله و سلم"؛

تنها کفوء زهرای مرضیه سلام الله علیها در همسری اش؛

تنها کسی که در خانه اش به مسجد باز ماند.

محل نزول و فرود آیه ی تطهیر.

عادل به عدل الهی، عالم به علم محمدی. یک‌ ضربه خندقش افضل از عبادت جن و انس.

و از همه مهم تر "اجر رسالت" محبت و اعتقاد به امامت و خلافت اوست ، که "قل ما اسئلکم علیه اجراً الّا المودة فی القربی"(شوری/۲۳).

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: حالا حساب کنیم، انصاف است همه زحمات و فداکاری ها در راه اسلام و در دفاع از نبی مکرم صلی الله علیه و آله و سلم بر دوش علی علیه السلام باشد، بعد دیگری و دیگری خلیفه محمد مصطفی صلوات الله علیه و آله شوند؟ زحمت از علی علیه السلام، پرداختِ اجر و مزد نبوت و مقام خلافت به دیگری؟! با کدام شجاعتِ و با کدامین علم و عمل شان؟ زهی انصاف؛ زهی عقل.

وی افزود: حالا چهارده قرن قبل گروهی بی انصافی کردند و عقل را حاکم قرار ندادند و غیر صالح را بجای صالح نشاندند، چرا الآن مسلمانان عاقل و منصف باید متعصبانه اشتباه آنان را ادامه دهند؟

استاد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: ما شیعیان  با افتخار سرمان را بالا می گیریم که مولایمان علی علیه السلام، مجسمه علم و عمل و تقوا و ایثار است. اما‌ واقعا باید مسلمانان غیرشیعه پرسید که آیا دلیلی برای فخر دارند؟

وی افزود: بعضی خواسته اند همراهیِ ابوبکر با پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در غار ثور به هنگام هجرت را دلیلی بر فضیلت ابوبکر شمارند؛ اما می توان به قرائنی اثبات کرد که شکلِ همراهی ابوبکر بیش از آنکه فضیلت باشد، نشان از نوعی سست ایمانی دارد؛ اگر فرصتی باشد تفصیلش را در گفتگویی دیگر، بیان خواهم کرد‌.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: اگر خداوند از مسلمانان می خواهد اجر رسالت را بدهند، و اگر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می طلبد که "مودة فی القربی" عملی شود، به خاطر نفعی است که مردم از "اقتداء به امام زمان" شان می برند، وگرنه نه خدا محتاج مخلوقات است، نه پیامبر و امام معطل ما هستند. اگر ما ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف را یاری کنیم، خود نفع می بریم. او در پرتو "حجة الله" بودن، بی نیاز از ماست، و البته که ما محتاج اوییم.

/270/260/21/