عشق سلامان به ابسال نشانه گرایش آدمی به فجور است. فرار کردن آنها به دریای مغرب اشاره به فرورفتگی آنها در امور فناناپذیر است. رجوع سلامان به سوی پدر همان رجوع به کمال و ندامت از اشتغال به باطل است. افتادن سلامان به دریا نشانه غوطه ور شدن در فساد است. این که سلامان نجات می یابد و ابسال غرق می شود، به این جهت است که سلامان نفس ناطقه است و پس از بدن باقی می ماند ولی ابسال که خود بدن است و فساد پیدا می کند و می میرد.