استاد هادی خراسانی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «مقامات معنوی در زیارت عاشورا» پرداخت.

۱- مقام خونخواهی امام حسین علیه‌السلام

این شاگرد علامه حسن زاده آملی (رضوان الله تعالی علیه) در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: بعد از سلام ها و لعن ها در زیارت عاشورا، اولين دعا اين است که: «لَقَدْ عَظُمَ مُصابي بِكَ فَاَسئلُ اللهَ الَّذي اَكرَمَ مَقامَكَ وَ اَكْرَمَني اَنْ يرزُقَني طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ مَنصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَيتِ مُحَمَّدٍ صَلي اللهُ عَلَيهِ وَ الِه»

صاحب کتاب «الهی نامه» ابراز داشت: اگر مصيبت سيدالشهداء (علیه‌ السلام) در قلب کسي بار انداخت و فوران پيدا کرد و عظمت اين مصيبت در دلش تجلي يافت و فهميد که چه اتفاقي افتاده است، آماده مي شود براي «اَنْ يرزُقَني طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ مَنصُورٍ». از این رو انسان، خدا را به حق سيدالشهداء (علیه ‌السلام) قسم مي دهد که خدايا همينطور که به من لطف کردي و من را به امام حسين (علیه‌ السلام) محترم شمردي، اين توفیق را هم به من بده که جزو خونخواهان سيدالشهدا (علیه ‌السلام) در رکاب امام زمان (عجل‌الله تعالی فرجه الشریف) باشم. اینکه کسی بخواهد خونخواهی امام حسین را داشته باشد، مقام بسیار بالایی است، چون خونخواهِ اصلی ابی‌عبدالله (علیه‌ السلام)، امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است. اين عبارت، اولين دعا و مقام عظيمي است که انسان از خداوند متعال طلب می کند.

۲- مقام وجاهت عندالله

استاد درس خارج حوزه علمیه یادآور گردید: در فرازی از زیارت عاشورا می خوانیم: «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی عِنْدَکَ وَجِیهاً بِالْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلَامُ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَة». وجاهت در لغت به معنای صاحب جاه و مقام شدن و مقبولیت پیدا کردن و عزت و حرمت پیدا کردن در نزد خداست. در زیارت عاشورا مراد از وجیه شدن، یعنی انسان یک ظرفیتی پیدا کند که به واسطه اهل بیت (علیهم السلام) در نزد خدا از وجاهت و مقبولیت برخوردار شود.

استاد خراسانی در ادامه بیان کرد: اگر صفتی از صفات امام حسين (علیه‌ السلام) در انسان تجلی پیدا کند، وجيه عندالله مي شود. اگر کسي وارد عاشورا شد و با عاشورا راه رفت و سالک شد، کارش به جايي مي رسد که اين طلب در او پيدا مي شود و مي فهمد که وجاهت عند الله مقام والایی است و راه اين وجاهت پیروی از اهل بیت (علیهم السلام) و به خصوص مکتب امام حسين (علیه ‌السلام) و عاشورا است.

۳- مقام معِیَّت و همراهی با معصوم.

استاد حوزه علمیه قم اضافه نمود: در فرازی از زیارت عاشورا می خوانیم: «اَنْ يَجعَلنِي مَعَكُمْ في الدُّنيا وَ الاخرةِ، مَعَ إِمَامٍ مَنْصُور، مَعَ إِمَامٍ هُدًى». در این فراز از زیارت عاشورا درخواست مي کنيم، سير زندگی من در دنيا و آخرت با معصوم (علیه‌السلام) باشد. اين معيت، از نوع معيت جسماني نيست؛ بلکه همان است که: «اَللّـهُمَّ اجْعَلْ لي مَعَ الرَّسُولِ سَبيلاً؛ خدایا برایم همراه پیامبر راهى به‏ خوشبختى قرار ده»، و «يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلا؛ ای کاش من (در دنیا) با رسول راهی (برای دوستی و طاعت) پیش می‌گرفتم. ». (فرقان: ۲۷)

وی افزود: مراد از معیت، آن است که همه قوا، خواسته ها و تمنيات انسان با معصوم (علیه ‌السلام) باشد. اين که انسان بتواند معيت با معصوم (علیه‌السلام) پيدا کند و همراه ايشان باشد، امر دشواري است.

استاد خراسانی با اشاره به وجود مقدمات برای معیت، خاطرنشان کرد: مقدمه معیت را در سوره مبارکه نساء می خوانیم: «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِکَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ؛ و آنان که اطاعت خدا و رسول کنند البته با کسانی که خدا به آن‌ها لطف فرموده یعنی با پیغمبران و صدّیقان و شهیدان و نیکوکاران محشور خواهند شد، و اینان نیکو رفیقانی هستند.» (نساء: ۶۹)، اين چهار دسته، کساني هستند که خداي متعال نعمت خاصي به آنها داده که نعمت ولايت است. اگر کسي «يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ»(نساء/۶۹) کند، در زمره «فَأُولئِکَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ» و همراه آنها خواهد بود.

۴- مقام شهادت

استاد حوزه علمیه قم اظهار داشت: در فرازی از زیارت عاشورا می خوانیم: «اللَّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیای مَحْیا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَمَاتِی مَمَاتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ» در این فراز از زیارت عاشورا عظیم‌ترین تقاضا را بر زبان جاری می کنیم. بالاترین تقاضایی که ممکن است هر انسانی از خدای خود داشته باشد‌؛ که خدایا! حیات و مرگ مرا همچون حیات و مرگ محمّد و آل او قرار بده.

وی افزود: تمام زیارت عاشورا برای رساندن زائر امام حسین (علیه السلام) به چنین مقامی است. کدام تقاضا و آرمان بالاتر از این می‌تواند باشد که زندگی و مرگ انسان، در فضای زندگی و مرگ بزرگ‌ترین انسان‌های هستی قرار گیرد؟ ما در زیارت عاشورا از خدا زندگی و مرگی همانند زندگی و مرگ معصومین را می‌خواهیم. از آنجایی که حضرات معصومین (علیهم السلام) بهترین نوع مرگ، یعنی شهادت را داشتند ما نیز می‌خواهیم بر‌ترین مرگ یعنی شهادت را تجربه کنیم. بلندی افق این فراز از زیارت، تا آنجاست که هیچ تقاضایی را نمی‌توان همطراز آن دانست فقط می‌توان گفت: «خدایا خودت جرعه‌ای از مزه‌ زندگی معصومین را بر جان ما بچشان تا از خاک برآییم و به افلاک در آییم.»