استاد سید رحیم توکل، از اساتید حوزه علمیه قم، در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه اطلاع‌ رسانی نشست دوره‌ای اساتید، به تبیین مفهوم «ظلم به خود» و نقش عنایات الهی در تکامل انسان پرداخت.

/270/260/23/

استاد درس خارج حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: تمام ابزارهای هدایت الهی از جمله عقل، وحی و اختیار، برای این فراهم شده است تا انسان از زنجیرهای جهل و عجز رها شده و از مسیر تاریک «ظلم به خود» عبور کند.

عضو مجلس خبرگان رهبری با اشاره به کمال مطلق خداوند متعال اظهار داشت: اعتقاد ما بر این است که خداوند کمال محض است و هیچ نقصی در ذات مقدس او راه ندارد تا عبادت‌های ما بخواهد آن را جبران کند. ما در برابر ذات غنی مطلق، فقر، عجز و جهل محض هستیم. لذا خداوند ما را آفرید و به عبادت امر کرد تا ما از برکات آن بهره‌مند شویم و به جایگاهی برسیم که رشد کنیم و تعالی یابیم.

پنج رکن هدایت؛ از ارسال انبیاء تا باب توبه

استاد سید رحیم توکل در ادامه به تشریح سلسله ‌مراتب عنایات الهی پرداخت و خاطرنشان کرد: خداوند برای گشودن راه ملکوت در برابر انسان‌های افتاده، پنج ابزار کلیدی فراهم آورده است:

۱. ارسال انبیاء: برای باز کردن راه معنوی و ملکوت.

۲. انزال کتاب: برای هدایت و نشان دادن مسیر درست.

۳. عقل: به عنوان چراغ راه برای تشخیص خیر از شر.

۴. اختیار: برای اینکه اعمال انسان بر اساس اراده باشد و در صورت اجبار، گناهی ثبت نشود.

۵. باب توبه: فرصتی برای جبران خطاهایی که سهواً، نسیاناً یا عمداً صورت گرفته است.

ستار العیوب؛ پرده‌ای بر گناهان برای حفظ کرامت

استاد حوزه علمیه قم با اشاره به صفت «ستار العیوب» خداوند افزود: خداوند حتی در دنیا نیز پرده از بدی‌های ما در برابر دیگران می‌اندازد تا کرامت انسان حفظ شود؛ چرا که اگر پرده‌ها کنار رود، جامعه از هم می‌پاشد و انسان‌ها دیگر نمی‌توانند در کنار هم زندگی کنند.

سیر الی الله؛ میان رفع مانع و ایجاد اقتضا

استاد سید رحیم توکل، در بخش پایانی گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به تحلیل مسیر معنوی پرداخت و یادآور گردید: برای سیر به سوی خدا، دو شرط اساسی وجود دارد؛ نخست "رفع موانع" است تا حجاب‌ها کنار روند و قلب‌ها از زمین‌گیری رها شوند. دوم "ایجاد اقتضا" در درون است تا بستر پذیرش فیوضات فراهم شود. خداوند تمام این عنایات را به ما بخشید تا با بهره‌گیری از آن‌ها، از بزرگترین آسیب یعنی "ظلم به خود" رهایی یابیم و جان سالم به در ببریم.