استاد سید محمدعلی فقیهی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «از رحمت بی‌کران خدا تا مسیر ولایت و یقین» پرداخت.

/270/260/22/

امیدبخش‌ترین آیات قرآن

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: همه آیات الهی، امیدوارکننده و امیدبخش است؛ اما برخی از آیات قرآن کریم، امیدبخش تر هستند. در سوره مبارکه هود می خوانیم: «وَأقِم الصَلاةَ طَرفِی النّهارِ و زُلفاً مِّن الّیلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئَاتِ؛ نماز را در دو طرف روز و اوایل شب بر پادار، چرا که حسنات و نیکی‌ها، آثار گناهان و بدی‌ها را برطرف می‌سازد.» (هود: ۱۱۴)

وی در ادامه بیان کرد: در سوره مبارکه نساء آمده است: «إنّ الله لایغفرُ أن یُشرِکَ به ویغفرُ مادُون ذلِکَ لِمَن یَشآءُ...؛ مسلماً خدا اینکه به او شرک ورزیده شود نمی‌آمرزد، و غیر آن را برای هر کس که بخواهد می‌آمرزد...» (نساء: 48)

استاد فقیهی ابراز داشت: در آیه 110 سوره مبارکه نساء می خوانیم: «وَ مَن یَعمل سُوءًا أو یظلم نفسه، ثمّ یستغفر الله یجد الله غفوراً رّحیم؛ و هر کس کار زشتی کند یا برخود ستم ورزد، سپس از خدا آمرزش بخواهد، خدا را بسیار آمرزنده و مهربان خواهد یافت.» (نساء: 110)

وی یادآور گردید: در سوره مبارکه زمر می خوانیم: «قل یا عبادیَ الّذینَ أسرفُوا عَلی أنفُسهم لاتقنَطوا مِن رّحمَة اللهِ إنّ اللهَ یغفرالذّنوُب جمیعاً إنّهُ هُو الْغفورُ الرّحیم؛ بگو: ای بندگان من که با ارتکاب گناه بر خود زیاده روی کردید! از رحمت خدا نومید نشوید، یقیناً خدا همه گناهان را می‌آمرزد؛ زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است.» (زمر: 53)؛ چه اینکه در سوره مبارکه ضحی آمده است: «وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰ؛ و به زودی پروردگارت بخششی به تو خواهد کرد تا خشنود شوی؛ آنقدر از امت خود شفاعت کنی که راضی شوی» (ضحی: 5)

تصویری از مشرکان جهان

استاد سید محمدعلی فقیهی اظهار داشت: در قرآن کریم می توانیم تصویری از مشرکان جهان دریابیم؛ در سوره مبارکه یس می خوانیم: «وَجَعَلْنَا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ» (یس: 9)

وی در بیان از نکته های قابل برداشت از این آیه شریفه یادآور گردید:

 ۱- قران کریم از مشرکان جهان اینگونه تصویرسازی می‌نماید: موعظه و انذار در مشرکان دنیاپرست کارساز نیست، پدران آنها انذار را نپذیرفتند. «مَا أُنْذِرَ آبَاؤُهُمْ»

۲- مشرکان فرومایه از خدا و قیامت و از حقیقت انسانی خود غافلند. «فَهُمْ غَافِلُونَ»

۳- در حقیقت، عذاب جهنم برای مشرکان تحقق یافته و هم اکنون در عذاب جهنم می‌سوزند ولی درک نمی‌کنند. «لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَىٰ أَكْثَرِهِمْ»

۴- مشرکان لجوج، به خدا و زیبایی ها ایمان نمی آورند. «فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ»

۵- خیلی زشت است که بعضی ها همچون مشرکان، تمام خطوط ارتباطی خودشان را با خدای مهربان قطع می‌کنند.

۶- مشرکان و گنهکاران، فطرت توحیدی خود را با اعمال و سخنان زشت بی اثر کرده و هدایت نمی‌شوند.

۷- خداوند در گردنهای مشرکان غل و زنجیر قرار داده که تا چانه های آنها ادامه دارد و توان سرجنباندن را ندارند. «إِنَّا جَعَلْنَا فِي أَعْنَاقِهِمْ أَغْلَالًا فَهِيَ إِلَى الْأَذْقَانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ»

۸- غل و زنجیر مشرکان در واقع همان غل و زنجیر گناه، رسوم خرافی، دلبستگی به دنیا و تقلید کورکورانه می‌باشد.

۹- مشرکان گنهکار در دنیا و آخرت راه پس و پیش ندارند چون خدا به سبب گناه و شرکشان، در مقابل و پشت سرشان سدی قرار داده است. «وَجَعَلْنَا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا»

۱۰- در محاصره دو سد قرار گرفتن مشرکان، استعاره برای بی معرفتی و بی بصیرتی آنهاست.

۱۱- مشرکان گنهکار عقل وچشم درک حقیقت را ندارند، چون چشمان آنها را پوشاندیم و چیزی را نمی‌بینند. «فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ»

۱۲- دوری از معنویت و زوم کردن به مادیات، انسان را به جماد متحرک تبدیل می‌کند و از درک حقایق باز می‌دارد.

۱۳- صهیونیست‌ها، سران آمریکای صهیونی و غرب از مصادیق بارز مشرکان هستند.

معنای الله اکبر

این استاد درس خارج حوزه در ادامه یادآور گردید: در معنای «الله اکبر» می توان به این روایت از اصول کافی اشاره کنیم: «قَالَ رَجُلٌ عِنْدَهُ «اللَّهُ أَكْبَرُ» فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ «اللَّهُ أَكْبَرُ مِنْ أَيِّ شَيْءٍ؟» فَقَالَ «مِنْ كُلِّ شَيْءٍ» فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ «حَدَّدْتَهُ» فَقَالَ الرَّجُلُ «كَيْفَ أَقُولُ؟» قَالَ «قُلْ اللَّهُ أَكْبَرُ مِنْ أَنْ يُوصَفَ». مرحوم کلینی نقل می‌کند: مردی در نزد آن حضرت گفت «الله اکبر» که حضرت فرمود: «خدا از چه چیز بزرگ‌تر است؟» آن مرد عرض کرد: «از هر چیزی»، حضرت صادق (علیه ‌السلام) فرمود: «خدا را به‌اندازه در آوردی»، آن مرد عرض کرد: «پس چگونه و به چه وضع بگویم؟» فرمود: «بگو که خدا بزرگ‌تر است از آنکه به وصف در آید». (الکافی، ج ۱، ص: ۱۱۷)