استاد احمد قاسمی، از اساتید حوزه علمیه قم و خطیب حرم حضرت معصومه (س)، در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه اطلاع‌رسانی نشست دوره‌ای اساتید، به موضوع «برجسته کردن خوبی‌های دیگران در قرآن» پرداخت.**

/270/260/22/

برجسته کردن خوبی‌های دیگران؛ از کارهای قشنگ خدا

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم اظهار داشت: یکی از کارهای زیبای خداوند متعال در قرآن کریم، برجسته نمودنِ «خوبی‌های دیگران» است. وی با اشاره به لزوم نگاه قرآنی برای حلّ مشکلات جامعه یادآور گردید: یکی از مشکلاتی که در جامعه‌ی ما، در مساجد، حسینیه‌ها، بین خودمان و خانواده‌هایمان داریم، این است که کمتر از خوبی‌های دیگران می‌گوییم و نقاط ضعف‌شان را برجسته می‌کنیم؛ در حالی که دید اسلام و قرآن برعکس است.

نگاه قرآنی: از خوبی‌ها بگو تا بدی‌ها فراموش شود

استاد قاسمی در ادامه بیان کرد: قرآن کریم به ما می‌آموزاند که از خوبی‌های دیگری بگو تا بدی‌هایش فراموش و کمتر شود. وی با استناد به آیه ۳۲ سوره توبه «يُريدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلاَّ أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ»خاطرنشان کرد: کافران اراده می‌کنند که نور خدا را با دهان‌هایشان خاموش کنند؛ مگر نور خدا با دهان خاموش می‌شود؟ خداوند ابا دارد که نورش خاموش شود؛ مگر اینکه نورش را کامل کند، ولو کافرین نخواهند.

نور خدا از منظر آیت‌الله العظمی وحید خراسانی

این خطیب حرم حضرت معصومه (س) تصریح نمود: به تعبیر حضرت آیت‌الله العظمی وحید خراسانی، مگر می‌شود نور خدا را خاموش کرد. اگر پایت را روی نور بگذاری، نور از زیر کفش انسان بیرون می‌آید؛ چرا که نور بالاست.

استاد قاسمی با اشاره به زیارت امام حسین (ع) ابراز داشت: در زیارت امام حسین (ع) جمله‌ای داریم: «اشهد انک نور الله»؛ شهادت می‌دهم که حسین (ع) نور خداست. نور الهی همان نور حقیقی است که خاموش نشده و خاموش نخواهد شد؛ «نور الله الذی لا یخمد و لا یدرک ابداً» تا قیام قیامت این نور هست.

خوبی‌های حسین (ع)؛ برجسته شده توسط خدا

استاد قاسمی با تأکید بر برجسته شدن خوبی‌های حسین (ع) یادآور گردید: خداوند خوبی‌های حسین (ع) را برجسته کرده است. وی در تبیین این موضوع، به نمونه‌ای از برجسته کردن خوبی‌های دیگران در قرآن اشاره کرد و افزود: خداوند می‌خواهد خوبی‌های دیگران را برجسته نشان دهد. به عنوان مثال، راجع به خانواده‌ی زکریا و یحیی پیامبر (ع) می‌گوید: «إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ»؛ این‌ها در خیرات سبقت می‌گرفتند. خداوند در ادامه این آیه شریفه می فرماید: «وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعين‏»؛ این‌ها وقتی ما را می‌خواندند، با ترس و امید می‌خواندند.

نور حسین (ع)؛ باقی و خاموش نشدنی

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم با اشاره به اینکه «حسین (ع) منی و انا من حسین» و «حسین نور الله است»، خاطرنشان کرد: کلام حسین (ع)، عظمت و یاد حسین (ع)، نور الله است که باید بماند و خاموش نشود. اما آن‌جا که بحث جسم حسین (ع) است، خود حضرت می‌فرماید: شمشیرها من را دریابید؛ بیایید بدنم را پایمال کنید و قطعه قطعه‌اش کنید. وی در پایان گفت: آن‌جا که بحث جسم است، اسب‌ها می‌روند و جسم حسین (ع) را پایمال می‌کنند؛ اما نور او باقی است و خاموش نمی‌شود.

قصه‌ی ذوالقرنین؛ مدینه‌ی فاضله

استاد احمد قاسمی در ادامه‌ی سخنان خود به تبیین داستان ذوالقرنین و موضوع «برجسته‌سازی خوبی‌ها در قرآن» پرداخت. وی اظهار داشت: ذوالقرنین وقتی دید جلوی خانه‌ها قبر کنده‌اند و برای دفن آماده می‌شوند، تعجب کرد و وارد قبرستان آن شهر شد و دید روی قبرها نوشته‌اند «دو ساله»، «چهار ساله»، «پنج ساله»، «ده ساله». ذوالقرنین از حاکم شهر پرسید که چه خبر است و این شهر بیشتر به «مدینه‌ی فاضله» شباهت دارد. حاکم شهر در پاسخ گفت: ما در شهرمان دزدی نداریم؛ مردم‌مان آن‌قدر فهیم و باادب تربیت شده‌اند که قبل از اینکه مال و ثروت برای فرزندانشان به‌جا بگذارند، به ادب و تربیت اهمیت می‌دهند. حاکم شهر در پاسخ دوم، به این نکته ظریف اشاره کرد که ما جلوی خانه‌هایمان قبر می‌کنیم تا یادمان نرود از کجا آمده‌ایم و به کجا باید برگردیم. این داستان، نمونه‌ای زیبا از برجسته‌سازی خوبی‌ها و ارزش‌های تربیتی و معنوی در قرآن و نشان‌دهنده‌ی اهمیت یاد مرگ و تربیت نفوس در سعادت جامعه است.