استاد مهدی احدی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به این موضوع پرداخت: «پادشاهی، در گناه نکردن است»

/270/260/23/

این شاگرد برجسته علامه حسن زاده آملی اعلی الله مقامه الشریف در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: معنویت در حریم دل سبز پادشاهی پارسایی است. پارسایی، پادشاهی و امارت می کند. زمانه ای پادشاه مملکت ما محمدرضا بود و امروز، بحمدالله آیت الله سید علی خامنه ای مدّ ظلّه العالی است. محمدرضا فساد را گسترش د

استاد احدی در ادامه بیان کرد: یک شخص در مدینه به دنبال تفسیر آیه ای از سوره بروج بود. از ابن عباس پرسید مقصود از آیه «و شاهدٍ و مشهودٍ» چیست. ابن عباس گفت منظور از شاهد، روز جمعه و منظور از مشهود، روز عرفه است. آن شخص، متعجب شد که چه ارتباطی بین این دو است. از شخص دیگری هم در مدینه تفسیر این آیه را خواست. (که نامش ذکر نشده است) او گفت شاهد روز جمعه و مشهود، عید قربان است. تعجب او از این ارتباط، بیشتر شد. در راه می گذشت که دید بسیاری از مردم به یک نوجوان خوش سیمایی سلام می کنند؛ پرسید این شخص، چه کسی است؟ گفتند او در منزل وحی به دنبال آمده است. او حسن بن فاطمه است. (آن روز، بچه های فاطمه را به بچه های علی خطاب نمی کردند. پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم آن را جا انداخت تا سید بودن بچه های فاطمه را ترویج کند.) امام حسن مجتبی علیه السلام فرمود: منظور از شاهد، جدّم رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم است. آن فرد علت را پرسید؛ حضرت فرمود: چون آیه قرآن می فرماید: «إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذيرا». خداوند پیامبر را شاهد فرستاده است؛ او شاهد اعمال ماست؛ و مقصود از مشهود، قیامت است. فردای قیامت، تمام نفس ما مانند روز روشن پیش چشم ما می آید. آنجا هم که اقرار کنیم، بدن، خود به حرف می آید. «وَ قالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَيْنا قالُوا أَنْطَقَنَا اللَّهُ الَّذي أَنْطَقَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ وَ هُوَ خَلَقَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُون‏» (فصلت: 21)

این استاد درس خارج حوزه افزود: تمام لذت ها به این است که بدانم پادشاهی می کنم. پادشاهی به این است که گناه نکنیم و نماز خود را بخوانیم. یکی از امام حسن عسکری علیه السلام پرسید «امارت را تعریف کنید. امیر چه کسی است؟» حضرت فرمود: «امیر کسی است که گناه نکند.» آن کسی که گناه می کند، ذلیل هوای نفس است. امارتی ندارد. معنویت و هوش خود را نباید به واسطه گناه از دست داد. یاد قرآن و معنویت را نباید فراموش نمود.