به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، در بیست و ششمین اجلاسیه نشست دوره ای اساتید سطوح عالی و خارج حوزه علمیه قم که در تاریخ 16 آبان 1403 برگزار شد؛ استاد ابوالحسن ربانی تبار به بیان نکاتی در زمینه «راهکارهای تقویت و احیاء دروس آزاد حوزه علمیه» پرداختند. 

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: میلاد با سعادت عقیله بنی هاشم و پیام رسان نهضت عاشورا را تبریک عرض می کنم؛ و همچنین برای رهبر عظیم الشأن و عظیم القدر، آرزوی سلامتی و تندرستی دارم و به شهدای راه اسلام، بالاخص، شهید سید حسن نصرالله و سید هاشم صفی الدین رحمت الله علیهما درود می فرستم.

ایشان افزودند: اگرچه بنده استاد اخلاق نیستم، ولی یادآوری وظیفه هر مسلمانی است. نکته اولی که می خواهم بیان کنم به نظر اینجانب، بهترین الگو برای حوزه های علمیه، منظومه فکری و سیاسی و اجتماعی روح قدسی الهی، بنیانگذار نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران است.

ایشان افزدند: منظومه فکری امام، چهار محور اساسی دارد. محور اول، تهذیب، عرفان عمیق و معنویت بالا است. به تعبیر دیگر «آدم شدن». محور دوم، تحصیل فقه و فقاهت جواهری، دانش و علوم اسلامی؛ محور سوم، تبلیغ دین است؛ یعنی پیام رسانی اسلام به مردم کشور و مردم عالم؛ چه اینکه یکی از مهمترین شؤون انبیاء تبلیغ بوده است. مولانا در مصرعی بیان کرده است: «ما برای وصل کردن آمدیم». محور چهارم از مبانی فکری امام، جامعیت اسلام است. امام خمینی رحمت الله علیه می فرماید: تمام اجزاء اسلام با هم پیوند دارند. نباید «نؤمن ببعض و نکفر ببعض» به آن نگریست. دغدغه اسلام و مسلمان و دین داشتن منظومه فکری امام است. حوزه های علمیه در این چهار محور باید کار کنند.

استاد ابوالحسن ربانی تبار در ادامه بیان کرد: یکی از راهکارهای تقویت دروس حوزه، تقویت بعد معنوی استاد است. اگر استاد از نظر معنوی تقویت بشود، روی شاگرد اثر دارد در این صورت شاگرد هم انگیزه بیشتری پیدا می کند.  

این استاد حوزه علمیه قم افزودند: یکی از سنن علمای ما استغناء و عزت نفس بوده است. همان که می گویند «انسان باید چشم سیر باشند»؛ علمای سلف، غالبا اینچنین بودند. اخیرا کتابی به نام «حجت فقیهان» نوشته شده است که بیان خاطرات آیت الله حجت کوه کمره ای است. دوستان می دانند که بعد از شیخ، سه نفر از مراجع عظام، حوزه را به عهده گرفتند؛ آیت الله العظمی خوانساری، آیت الله العظمی حجت و آیت الله العظمی صدر؛ آیت الله حجت در سال 1349 از نجف به قم می آیند در آن زمان در حوزه علمیه قم گمنام بوده اند. شیخ عبدالکریم حائری برای ایشان پیام فرستادند: «هر زمان به پول نیاز بود، ما در خدمت هستیم و تقدیم می کنیم.» آیت الله حجت به فرستاده مرحوم شیخ گفت: «من از لطف و کرم ایشان تشکر می کنم؛ اما اگر من به پول نیاز داشتم، از کریم متعال می گیرم؛ نه از شیخ عبدالکریم.»