دو چیز در دم جان دادن به سراغ انسان می آید یکی سکرت مرگ و آن کشیدن روح از تمام سلولهای بدن است و دیگری حسرت فوت، آن کلمه ای که همه چیز را از یاد می برد این است که چه می توانستم بکنم و چه می توانستم بشوم.

انسان باید برای تامین نیازهای زندگی به کار و تلاش بپردازد اما باید همت خود را بالاتر برده و به بالاترین اصل در نظام آفرینش رجوع کند. این اصل همان وصول به بارگاه خالق بی همتا و غنی بالذات است.