به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، استاد مهدی هادوی تهرانی، امروز، ۵ آبان‌ماه در ادامه مباحث تفسیری سوره مبارکه بلد، «لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۱﴾؛ وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۲﴾ وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿۳﴾؛ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿۴﴾؛ أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿۵﴾؛ يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا ﴿۶﴾»، گفت: سوره مبارکه بلد با قسم به بلد آغاز شد که مقصود از آن مکه است؛ خداوند فرموده من قسم به این سرزمین می‌خورم که تو در آن متولد و بزرگ شده‌ای؛ در ادامه به والد و ولد قسم خورده که حضرت ابراهیم(ع) و