استاد فیاضی مطرح کرد؛

بهره گیری از غفران الهی در دهه پایانی ماه مبارک رمضان

وقتی ثمره روزه تقوا می شود، تقوا انسان را در برابر همه این ناملایمات زندگی و هجوم های درونی و شهوت های حیوانی حفظ می کند. وقتی تقوا در درون انسان پایه گرفت، آثار اخلاقی و اجتماعی خود را نشان می دهد و همین طور تقوا برای انسان بهترین نگهبان برای جان، روح و روابط اجتماعی انسان است.

 

با توجه به اینکه  روزهای پایانی شهر الله را سپری می کنیم، استاد عبدالحسین فیاضی از اساتید حوزه علمیه قم، در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به  بیان بخش هایی از فضایل این ماه شریف پرداخت.

 

وی در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: رمضان حقیقتا بهار سالکان الی الله و آغاز شکوفایی غنچه های علم و معرفت در دل های سودائی است، ماه رمضان ماه چیده شدن مائده های آسمانی بر سفره جان های رسته از خاک و متصل به وحی الهی است.

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم، در رابطه با علت نامگذاری این ماه، به «رمضان»، کلامی از مرحوم طریحی در کتاب شریف «مجمع البحرین» را بیان کرد؛ آنجا که بیان می کند: گفته شده که موقع نامگذاری ماه ها این ماه در شدت گرما بوده است و به همین جهت به این اسم نامگذاری شده است.

«قوله تعالى: شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ [2/ 185] فرمضان اسم للشهر، قيل سمي بذلك لأن وضعه وافق الرمض بالتحريك، و هو شدة وقع الشمس على الرمل و غيره، و جمعه رمضانات و أرمضاء. و في المصباح قال بعض العلماء: يكره أن يقال جاء رمضان و شبهه إذا أريد به الشهر، و ليس معه قرينة تدل عليه، و إنما يقال جاء شهر رمضان، و استدل‌ بحديث" لا تقولوا رمضان فإن رمضان اسم من أسماء الله تعالى، و لكن قولوا شَهْرُ رَمَضانَ». (مجمع البحرين؛ ج‌4، ص: 208، 6 جلد، كتابفروشى مرتضوى، تهران - ايران، سوم، 1416 ه‍ ق)

 

وی خاطرنشان کرد: در مورد اینکه لفظ «رمضان» از کدام ماده گرفته شده است، اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی اعتقاد دارند که «رمضان» مانند «رجب»  و «شعبان»، اسم علم است و از ماده ای دیگر برداشت نشده است اما از طرف دیگر در اینکه ماده اصلی، «رَمَض»، «رَمض» یا «رمضا» باشد، اختلاف نظر وجود دارد؛

 

این استاد حوزه علمیه قم افزود: از جمله کسانی که در این زمینه نظر دادند، خلیل نحوی است: «فعن الخلیل: إنّه من الرَمض _ بتسکین المیم _ وهو مطر یأتی فی وقت الخریف، یطهّر وجه الأرض من الغبار، سمّی الشهر بذلک لأ نّه یطهِّر الأبدان عن الأوضار والأوزار»

 

استاد فیاضی در ادامه اضافه کرد: رمضان یکی از ماه های خداوند است که در فروع کافی جلد 4، صفحه 69 آمده است: «عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ سَعْدٍ (يعني سعد بن طريف و في بعض النسخ‏[ مسعدة] يعنى مسعدة بن صدقة) عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ: كُنَّا عِنْدَهُ‏ ثَمَانِيَةَ رِجَالٍ‏ فَذَكَرْنَا رَمَضَانَ فَقَالَ لَا تَقُولُوا هَذَا رَمَضَانُ وَ لَا ذَهَبَ رَمَضَانُ‏ وَ لَا جَاءَ رَمَضَانُ فَإِنَّ رَمَضَانَ اسْمٌ مِنْ أَسْمَاءِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لَا يَجِي‏ءُ وَ لَا يَذْهَبُ وَ إِنَّمَا يَجِي‏ءُ وَ يَذْهَبُ الزَّائِلُ وَ لَكِنْ قُولُوا شَهْرُ رَمَضانَ‏ فَإِنَّ الشَّهْرَ مُضَافٌ إِلَى الِاسْمِ وَ الِاسْمُ اسْمُ اللَّهِ عَزَّ ذِكْرُهُ وَ هُوَ الشَّهْرُ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ‏ جَعَلَهُ مَثَلًا وَ عِيدا» (هشام بن سالم از سعد نقل می  کند که هشت نفر در خدمت امام باقر علیه الصلاة و السلام بودیم و از رمضان گفتگو می  کردیم، در اثناء رمضان حضرت فرمود: نگویید که این است رمضان، نگویید رمضان رفت یا رمضان آمد، چرا که رمضان نامی  از نام های خداوند است که نمی رود و  نمی آید، آنچه که زائل و نابود شدنی است، می رود یا می آید ...) (الكافي (ط - الإسلامية) ؛ ج‏4 ؛ ص69 - تهران، چاپ: چهارم، 1407 ق.)

 

وی خاطرنشان کرد: در ادیان و مذاهب قدیم مانند روم، یونان، هند روزه گرفتن معمول بوده است، گویی پیش از آنکه امری دینی باشد، امری فطری است؛ در کتاب پرتوی از قرآن، جلد 2، صفحه 61 آمده است: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ»، «كما كتب»، بيان مشابهت در اصل روزه است، نه چگونگى و مقدار آن. «من قبلكم»، ظهور در پيروان اديان الهى «يهوديت و مسيحيت» دارد. در تورات به وجوب روزه و حدود آن تصريحى نيست ولى روزه ‏داران را ستوده. موسى پيش از دريافت وحى چهل روز روزه گرفت. يهود به ياد خرابى اورشليم يك روز از ماه آب روزه مي گيرند. روزه ديگری هم دارند. در اناجيل نيز به وجوب روزه تصريح نشده و روزه‏ دار را ستوده و از ريا برحذرش داشته. روزه مشهور مسيحيان پيش از عيد فصح است. روزه ديگری هم دارند كه حيوانى نمي خورند. از اين گونه روزه‏ هاى پراكنده كه در ميان يهوديان و مسيحيان معمول بوده، معلوم مي شود كه اصل روزه از اركان عبادات آنها شمرده مي شده گويند:

«در مذاهب قديم مصر و روم و يونان و هند نيز انواع روزه معمول بوده. گويا روزه، پيش از وجوب در اديان الهى، انگيزه فطرى داشته است. زيرا بشر تعالى طلب كه نمي خواسته در سطح حيوانات پائين آيد و يكسره محكوم تمايلات و شهوات حيوانى گردد، روزه را وسيله و سپرى براى مقاومت در برابر اين گونه تمايلات شناخته تا خود را برتر آرد و قهرمانى نمايد. همين حكمت اصلى روزه است: «لعلكم تتقون» روزه چون ناشى از مبدأ ايمان و امر خدا: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ ...» باشد، نيروى مقاومت را افزايش مي دهد تا به مقام تقوا رساند و شخصيت برتر انسان را محقق گرداند. اين حكمت اصلى و برتر روزه است، نه براى رنجور داشتن جسم تا خشم خدا يا خدايان را فرو نشاند كه يهود و بعضى مشركين مى‏ پنداشتند و نه براى احساس هم دردى با گرسنگان و تساوى با آنان كه بعضى روشنفكران مى‏ پندارند. روزه هر چه آثار و فوائد بدنى و اخلاقى و اجتماعى دارد، در طريق تقوا است نه حكمت اصلى آن.»

 

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: وقتی ثمره روزه تقوا می شود، تقوا انسان را در برابر همه این ناملایمات زندگی و هجوم های درونی و شهوت های حیوانی حفظ می کند.

 

وی افزود: وقتی تقوا در درون انسان پایه گرفت، آثار اخلاقی و اجتماعی خود را نشان می دهد و همین طور تقوا برای انسان بهترین نگهبان برای جان، روح و روابط اجتماعی انسان است.

 

استاد فیاضی اضافه کرد: اگر کسی روزه نگرفت، از این سرمایه الهی بی بهره می ماند، یعنی تقوا را کسب نکرده است، کسی که بی تقوا باشد، مانند ماشین بی فرمان در جاده های لغزنده و پر پیچ و خم است، انسان را ساقط و نابود می سازد.

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم افزود: روزه انسان را از آن هجمه ها و انحرافات درونی و پست و پلید به واسطه ثمره خود یعنی «تقوا» نجات می دهد.

 

وی خاطرنشان کرد: خود روزه از مصادیق عبادات الهی است، هر چه انسان عبادت انجام بدهد، اول به آن بنده برمی گردد، در قرآن داریم: «إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها» (اسراء، 7) اگر نیکی کردید، به خودتان نیکی کردید و اگر بدی کردید، به خودتان بر می گردد، آثار عبادت و اطاعت و آثار گناه به خودمان بر می گردد.

 

استاد فیاضی در ادامه افزود: ما نیازمند و محتاج به رمضان هستیم، رمضان چیزی است که خدای متعال نازل کرده است تا انسان به واسطه رمضان خود را نجات بدهد، «یا ایها الناس انتم الفقراء الی الله والله هو الغنی» ای مردم شما هستید که نیازمند به خداوند هستید، خداوند از هر لحاظ بی نیاز است، او نیازمند ما نیست، ما نیازمندیم، یکی از موارد نیازمندی روزه داری است که باید چشم، گوش، دست و پای ما روزه باشد؛ اگر به همراه روزه داری از اعضا و جوارحمان هم مراقبت کنیم ما را به نتایج خوبی می رساند.

 

این استاد حوزه علمیه قم، در بخش دیگر از این گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به روایات در مورد ارزش و فضیلت ماه مبارک رمضان پرداخت و در این باره گفت: در روایات آمده است همین ماه مبارک رمضان را با عظمت و جلال در قیامت حاضر می کنند و به ماه رمضان مقام شفاعت داده شده است؛ او می گوید: بارخدایا عده ای که در دنیا احترام مرا نگه داشتند، شفاعت مرا در حقشان قبول کن!

«وَ يَحْشُرُ شَهْرَ رَمَضَانَ‏ فِي‏ أَحْسَنِ‏ صُورَةٍ، فَيُقِيمُهُ [فِي الْقِيَامَةِ] عَلَى قُلَّةٍ لَا يَخْفَى- وَ هُوَ عَلَيْهَا عَلَى أَحَدٍ مِمَّنْ ضَمَّهُ ذَلِكَ الْمَحْشَرُ، ثُمَّ يَأْمُرُ، فَيُخْلَعُ عَلَيْهِ مِنْ كِسْوَةِ الْجَنَّةِ وَ خِلَعِهَا وَ أَنْوَاعِ سُنْدُسِهَا وَ ثِيَابِهَا، حَتَّى يَصِيرَ فِي الْعِظَمِ بِحَيْثُ لَا يَنْفُذُهُ بَصَرٌ، وَ لَا يَعِي عِلْمَ مِقْدَارِهِ أُذُنٌ وَ لَا يَفْهَمُ‏ كُنْهَهُ قَلْبٌ. ثُمَّ يُقَالُ لِلْمُنَادِي مِنْ بُطْنَانِ الْعَرْشِ: نَادِ! فَيُنَادِي: يَا مَعْشَرَ الْخَلَائِقِ- أَ مَا تَعْرِفُونَ هَذَا فَيُجِيبُ الْخَلَائِقُ يَقُولُونَ: بَلَى لَبَّيْكَ دَاعِيَ رَبِّنَا وَ سَعْدَيْكَ، أَمَا إِنَّنَا لَا نَعْرِفُهُ.

 

ثُمَّ يَقُولُ مُنَادِي رَبِّنَا: هَذَا شَهْرُ رَمَضَانَ مَا أَكْثَرَ مَنْ سَعِدَ بِهِ مِنْكُمْ وَ مَا أَكْثَرَ مَنْ شَقِيَ بِهِ أَلَا فَلْيَأْتِهِ كُلُّ مُؤْمِنٍ لَهُ، مُعَظِّمٍ بِطَاعَةِ اللَّهِ فِيهِ، فَلْيَأْخُذْ حَظَّهُ مِنْ هَذِهِ الْخِلَعِ فَتَقَاسَمُوهَا بَيْنَكُمْ عَلَى قَدْرِ طَاعَتِكُمْ لِلَّهِ، وَ جِدِّكُمْ.

 

قَالَ: فَيَأْتِيهِ الْمُؤْمِنُونَ- الَّذِينَ كَانُوا لِلَّهِ [فِيهِ‏] مُطِيعِينَ، فَيَأْخُذُونَ مِنْ تِلْكَ الْخِلَع عَلَى مَقَادِيرِ طَاعَتِهِمُ [الَّتِي كَانَتْ‏] فِي الدُّنْيَا.

 

فَمِنْهُمْ مَنْ يَأْخُذُ أَلْفَ خِلْعَةٍ، وَ مِنْهُمْ مَنْ يَأْخُذُ عَشَرَةَ آلَافٍ.

 

وَ مِنْهُمْ مَنْ يَأْخُذُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ وَ أَقَلَّ، فَيُشَرِّفُهُمُ اللَّهُ تَعَالَى بِكَرَامَاتِهِ. أَلَا وَ إِنَّ أَقْوَاماً يَتَعَاطَوْنَ تَنَاوُلَ تِلْكَ الْخِلَعِ، يَقُولُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ: لَقَدْ كُنَّا بِاللَّهِ مُؤْمِنِينَ وَ لَهُ مُوَحِّدِينَ، وَ بِفَضْلِ هَذَا الشَّهْرِ مُعْتَرِفِينَ، فَيَأْخُذُونَهَا وَ يَلْبَسُونَهَا، فَتَنْقَلِبُ عَلَى أَبْدَانِهِمْ مُقَطَّعَاتِ «1» نِيرَانٍ، وَ سَرَابِيلَ قَطِرَانٍ، يَخْرُجُ عَلَى كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ بِعَدَدِ كُلِّ سِلْكَةٍ «2» مِنْ تِلْكَ الثِّيَابِ- أَفْعَى وَ عَقْرَبٌ وَ حَيَّةٌ، وَ قَدْ تَنَاوَلُوا مِنْ تِلْكَ الثِّيَابِ أَعْدَاداً- مُخْتَلِفَةً عَلَى قَدْرِ أَجْرَامِهِمْ: كُلُّ مَنْ كَانَ جُرْمُهُ أَعْظَمَ فَعَدَدُ ثِيَابِهِ أَكْثَرُ.

 

فَمِنْهُمُ الْآخِذُ أَلْفَ ثَوْبٍ، وَ مِنْهُمُ الْآخِذُ عَشَرَةَ آلَافِ ثَوْبٍ، وَ مِنْهُمْ مَنْ يَأْخُذُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ، وَ إِنَّهَا لَأَثْقَلُ عَلَى أَبْدَانِهِمْ مِنَ الْجِبَالِ الرَّوَاسِي عَلَى الضَّعِيفِ مِنَ الرِّجَالِ، وَ لَوْ لَا مَا حَكَمَ اللَّهُ تَعَالَى بِأَنَّهُمْ لَا يَمُوتُونَ لَمَاتُوا- مِنْ أَقَلِّ قَلِيلِ ذَلِكَ الثِّقْلِ وَ الْعَذَابِ.

 

ثُمَّ يَخْرُجُ عَلَيْهِمْ بِعَدَدِ كُلِّ سِلْكَةٍ فِي تِلْكَ السَّرَابِيلِ- مِنَ الْقَطِرَانِ وَ مُقَطَّعَاتِ النِّيرَانِ أَفْعَى وَ حَيَّةٌ وَ عَقْرَبٌ وَ أَسَدٌ وَ نَمِرٌ- وَ كَلْبٌ مِنْ سِبَاعِ النَّارِ، فَهَذِهِ تَنْهَشُهُ، وَ هَذِهِ تَلْدَغُهُ وَ هَذَا يَفْتَرِسُهُ، وَ هَذَا يَمْزِقُهُ وَ هَذَا يَقْطَعُهُ.

 

يَقُولُونَ: يَا وَيْلَنَا- مَا لَنَا تَحَوَّلَتْ عَلَيْنَا [هَذِهِ الثِّيَابُ، وَ قَدْ كَانَتْ مِنْ سُنْدُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ- وَ أَنْوَاعِ خِيَارِ ثِيَابِ الْجَنَّةِ تَحَوَّلَتْ عَلَيْنَا] مُقَطَّعَاتِ النِّيرَانِ، وَ سَرَابِيلَ قَطِرَانٍ وَ هِيَ عَلَى هَؤُلَاءِ ثِيَابٌ فَاخِرَةٌ مُلَذِّذَةٌ مُنَعَّمَةٌ! فَيُقَالُ لَهُمْ: ذَلِكَ بِمَا كَانُوا يُطِيعُونَ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ وَ كُنْتُمْ تَعْصُونَ، وَ كَانُوا يَعِفُّونَ وَ كُنْتُمْ تَزْنُونَ، وَ كَانُوا يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ كُنْتُمْ تَجْتَرِءُونَ، وَ كَانُوا يَتَّقُونَ السَّرِقَةَ وَ كُنْتُمْ تَسْرِقُونَ، وَ كَانُوا يَتَّقُونَ ظُلْمَ عِبَادِ اللَّهِ وَ كُنْتُمْ تَظْلِمُونَ، فَتِلْكَ نَتَائِجُ أَفْعَالِهِمُ الْحَسَنَةِ!

وَ هَذِهِ نَتَائِجُ أَفْعَالِكُمُ الْقَبِيحَةِ.

فَهُمْ فِي الْجَنَّةِ خَالِدُونَ لَا يَشِيبُونَ فِيهَا وَ لَا يَهْرَمُونَ، وَ لَا يُحَوَّلُونَ عَنْهَا وَ لَا يَخْرُجُونَ وَ لَا يَقْلَقُونَ فِيهَا وَ لَا يَغْتَمُّونَ، بَلْ هُمْ فِيهَا مَسْرُورُونَ، فَرِحُونَ، مُبْتَهِجُونَ، آمِنُونَ، مُطْمَئِنُّونَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ وَ أَنْتُمْ فِي النَّارِ خَالِدُونَ، تُعَذَّبُونَ فِيهَا وَ تُهَانُونَ، وَ مِنْ نِيرَانِهَا إِلَى زَمْهَرِيرِهَا تُنْقَلُونَ، وَ فِي حَمِيمِهَا تُغْمَسُونَ وَ مِنْ زَقُّومِهَا تُطْعَمُونَ، وَ بِمَقَامِعِهَا «1» تُقْمَعُونَ وَ بِضُرُوبِ عَذَابِهَا تُعَاقَبُونَ- لَا أَحْيَاءٌ أَنْتُمْ فِيهَا وَ لَا تَمُوتُونَ أَبَدَ الْآبِدِينَ، إِلَّا مَنْ لَحِقَتْهُ مِنْكُمْ رَحْمَةُ رَبِّ الْعَالَمِينَ، فَخَرَجَ مِنْهَا بِشَفَاعَةِ مُحَمَّدٍ أَفْضَلِ النَّبِيِّينَ- بَعْدَ [مَسِ‏] الْعَذَابِ الْأَلِيمِ وَ النَّكَالِ الشَّدِيدِ» (التفسير المنسوب إلى الإمام الحسن العسكري عليه السلام ؛ ص663)

 

وی افزود: چه بسیار کسانی که به وسیله این رمضان خوشبخت شدند و چه بسیار کسانی که به وسیله آن شقی و بدبخت شدند، هر کس رمضان را دریافت و از آن بهره برداری کرد و خود را کوچک نمود و استغفار کرد و قرآن خواند، خوشبخت می شود.

 

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: آنها که بی توجهی نمودند و ماه رمضان سپری شد و همچنان در خواب غفلت ماندند، «من شقی به» هستند.

 

استاد فیاضی اضافه کرد: اینها که واقعا روزه داری می کنند و عظمت، قدر و قیمت رمضان را می شناسند، خداوند از خلعت بهشتی بر تن آنها می کنند.

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه افزود: اما آنها که قدر رمضان را ندانسته اند و از رمضان غافل ماندند و رمضان را تنها به زبان قبول دارند، اما روزه نمی گیرند، به اینها هم لباس می پوشانند، اما لباسی که از قطعه های مس گداخته آتشی است.

 

وی افزود: اگر ما بخواهیم در باره ماه رمضان سخن بگوییم با صدها مجلس هم تمام نمی شود رسول خدا می فرماید: «وَ عَنِ النَّبِيِّ ص أَنَّهُ قَالَ: إِنَ‏ الْجَنَّةَ مُشْتَاقَةٌ إِلَى‏ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ إِلَى مُطْعِمِ الْجِيعَانِ وَ حَافِظِ اللِّسَانِ وَ تَالِي الْقُرْآنِ وَ صَائِمِ شَهْرِ رَمَضَانَ؛ وَ قَالَ ص: إِنَّ رَمَضَانَ إِلَى رَمَضَانَ كَفَّارَةٌ لِمَا بَيْنَهُمَا؛ وَ قَالَ: إِنَّ الْجَنَّةَ لَتُزَيَّنُ مِنَ السَّنَةِ إِلَى السَّنَةِ لِصُوَّمِ شَهْرِ رَمَضَانَ.» (مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل ؛ ج‏7 ؛ ص400)

 

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه به تبیین این روایت پرداخت و  گفت: بهشت مشتاق چهار دسته از مردم است؛

 

وی گفت: دسته اول کسانی هستند که گرسنه ای را غذا می دهند، ببینید اگر کسی در این ماه روزه داری را افطار دهد، چه ثوابی به او می دهند.

 

استاد فیاضی در ادامه گفت: دسته دوم نگهدارنده های زبان هستند، نگاه کنید برای آن که در این ماه مبارک زبان خود را از حرف های لغو، کلام لهو و بیهوده بلکه غیبت و دروغ نگاه دارد، چگونه ثواب روزه او چندین برابر می شود.

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم به دسته سوم یعنی تلاوت کننده قرآن اشاره کرد و گفت: لازم به یادآوری نیست که ثواب تلاوت یک آیه و تنها یک آیه از قرآن مجید در ایام ماه مبارک رمضان، ثوابی معادل ثواب تلاوت کل قرآن در سایر ماه ها را دارد.

 

وی افزود: دسته چهارم روزه داران ماه رمضان هستند؛ روزه ماه رمضان تا زمان سال دیگر کفاره گناه انسان است که در این مدت صورت می گیرد.

 

استاد عبدالحسین فیاضی در ادامه به روایت دیگری از امیرالمؤمنین علیه السلام اشاره کرد که در کافی شریف آمده است: «أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ هَارُونَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو يَزِيدَ (الظاهر أنّه خالد بن يزيد العكلى الثقة) عَنْ حُصَيْنٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ص‏ عَلَيْكُمْ‏ فِي‏ شَهْرِ رَمَضَانَ‏ بِكَثْرَةِ الِاسْتِغْفَارِ وَ الدُّعَاءِ فَأَمَّا الدُّعَاءُ فَيُدْفَعُ بِهِ عَنْكُمُ الْبَلَاءُ وَ أَمَّا الِاسْتِغْفَارُ فَيَمْحَى ذُنُوبَكُمْ.» (الكافي (ط - الإسلامية) ؛ ج‏4 ؛ ص88)

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم افزود: ماه رمضان ماه استغفار و طلب دعا است، در این ماه باید انسان خود را کوچک کند و از خداوند بخواهد که مورد بخشش و رحمت خداوند قرار بگیرد در این صورت قطعا مورد غفران واقع می شود چرا که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «أَيُّهَا النَّاسُ‏ قَدْ أَقْبَلَ‏ إِلَيْكُمْ‏ شَهْرُ اللَّهِ‏ بِالْبَرَكَةِ وَ الرَّحْمَةِ وَ الْمَغْفِرَةِ،» (زاد المعاد - مفتاح الجنان ؛ ص70)

 

وی افزود: رحمت همان نعمت دائمی و ثابت پروردگار است؛ از طرفی رحمت در مقابل غضب و خشم خداوند است و از شمول رحمت به این معنا است که شخص مورد غفران الهی قرار می گیرد.

 

این استاد حوزه علمیه قم به روایتی از آقا امیرالمؤمنین علیه السلام اشاره کرد که می فرماید: بسیار دعا و استغفار کنید، چرا که دعا بلاها را از بین می برد؛

 

استاد عبدالحسین فیاضی در همین زمینه افزود: در شرایطی که «کرونا» همه عالم را در برگرفته است والله بهترین دارو دعا کردن است، آن هم در ماه رمضان که فرصت بسیار مغتنمی است، دعا بلاها را دور می کند؛

 

این استاد سطوح حوزه علمیه قم به استغفار اشاره کرد و گفت: استغفار گناهان را محو می کند؛

 

وی به روایتی نبوی پرداخت که پیامبر خدا صلی الله عیله و آله و سلم می فرماید: هر مؤمنی که در ماه رمضان، برای خدا روزه بگیرد، خدا همه را از او راضی می دارد «وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله و سلم مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَصُومُ شَهْرَ رَمَضَانَ احْتِسَاباً إِلَّا أَوْجَبَ اللَّهُ لَهُ سَبْعَ خِصَالٍ أَوَّلُهَا يُذِيبُ الْحَرَامَ فِي جَسَدِهِ وَ الثَّانِيَةُ يَقْرُبُ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ الثَّالِثَةُ يَكُونُ قَدْ كَفَّرَ خَطِيئَةَ أَبِيهِ وَ الرَّابِعَةُ يُخَفِّفُ اللَّهُ عَنْهُ سَكَرَاتِ الْمَوْتِ وَ الْخَامِسَةُ أَمَانٌ مِنَ الْجُوعِ وَ الْعَطَشِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ السَّادِسَةُ يُعْطِيهِ اللَّهُ بَرَاءَةً مِنَ النَّارِ وَ السَّابِعَةُ يُطْعِمُهُ اللَّهُ مِنْ ثَمَرَاتِ الْجَنَّةِ. (روضة الواعظين و بصيرة المتعظين (ط - القديمة)، ج‏2، ص: 341)

 

استاد فیاضی افزود: روزه داری سکرات مرگ را برای انسان آسان می کند، همه ما مرگ را در پیش داریم، یکی از سکرات، لحظه جان دادن است، ان شاء الله خداوند متعال در لحظات آخر عمر ما، لبخند را بر لبان ما بنشاند؛ چه اینکه بسیاری از خوبان این گونه بودند و با زیارت ائمه معصومین علیهم السلام از دار دنیا رفته اند.

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: انسان با روزه داری از گرسنگی و تشنگی روز قیامت نجات می یابد و خداوند برائت از آتش جهنم را به او عطا می کند و از میوه های بهشتی به او داده می شود.

 

وی اضافه نمود: اگر انسان متوجه به این موارد باشد، به نعمت های بی انتها و بی حدّ و حصر می رسد؛ امتیاز ماه مبارک رمضان این است که ماه رمضان ماه قرآن است.

 

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: در آیه 185 سوره بقره به این مطلب اشاره شده است؛ ماه رمضان ماهی است که قرآن در آن نازل شده است، قرآنی که سراسر آن هدایتی برای مردم است و دارای دلائل روشن و آشکار است، قرآنی که مایه جدایی حق از باطل می باشد «شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى‏ وَ الْفُرْقانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَ مَنْ كانَ مَرِيضاً أَوْ عَلى‏ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَ لِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى‏ ما هَداكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُون»

(ماه رمضان كه قرآن در آن نازل شده، راهنماى مردم است و دلايلى روشن و آشكار از هدايت دارد، و مايه جدايى [حق از باطل‏] است. پس كسى كه در اين ماه [در وطنش‏] حاضر باشد بايد آن را روزه بدارد، و آنكه بيمار يا در سفر است، تعدادى از روزهاى ديگر را [به تعداد روزه‏هاى فوت شده، روزه بدارد]. خدا آسانى و راحت شما را مى‏خواهد نه دشوارى و مشقت شما را. و [قضاى روزه‏] براى اين است كه شماره روزه‏هايى را [كه در ماه رمضان به خاطر بيمارى يا سفر افطار كرده‏ايد] كامل كنيد، و خدا را بر اينكه شما را هدايت فرموده بزرگ شماريد، و باشد كه سپاس‏گزاريد.) (سوره مبارکه بقره، 185)

 

استاد فیاضی بیان کرد: اگر انسان به سمت رمضان مبارک رفت و زبان و چشم خود را نگاه داشت و با قرآن مأنوس بود از این ماه مبارک و قرآن بهره های عجیبی می گیرد، چه اینکه برای هر یک از قرائت و دقت در معنا و تفقه در آیات آن هم ثواب جدیدی می گیرد.

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم بیان کرد: امتیاز دیگری که ماه رمضان نسبت به دیگر ماه ها دارد، این است که همه کتاب های آسمانی در این ماه نازل شده است: «مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: نَزَلَتِ‏ التَّوْرَاةُ فِي‏ سِتٍّ مَضَتْ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ نَزَلَ الْإِنْجِيلُ فِي اثْنَتَيْ عَشْرَةَ لَيْلَةً مَضَتْ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ نَزَلَ الزَّبُورُ فِي لَيْلَةِ ثَمَانِيَ عَشَرَةَ مَضَتْ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ نَزَلَ الْقُرْآنُ‏ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ» (الكافي (ط - الإسلامية) ؛ ج‏4 ؛ ص157)

 

وی در مورد این روایت گفت: ابوبصیر فرمایش آقا امام صادق علیه السلام را بیان می کند که حضرت می فرماید: تورات در ششم ماه مبارک رمضان نازل شده است، انجیل در دوازدهم این ماه شریف، زبور در هجدهم و قرآن مجید در شب قدر نازل شده است؛ لیلة القدری که «خیرٌ من ألف شهر»

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم افزود: چه خوب است اگر همه شب مشتاق رمضان باشیم و با دل و جان آن را دوست داشته باشیم. این رمضان است که ما را مصداق «من سعد» قرار می دهد و خدای ناکرده دوری از رمضان ما را مصداق «من شقی» قرار می دهد؛

 

استاد عبدالحسین فیاضی در بخش پایانی این گفتگوی صمیمانه با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، خاطرنشان کرد: با توجه به این که در روزهای پایانی این ماه مبارک قرار داریم، خوب است یادآور شویم برای حفظ آثاری که در این ماه شریف به دست آمده است، تقوای الهی را حفظ کنیم که این امر با تمرین صورت می پذیرد.

 

وی در این رابطه افزود: نفس انسان دارای مراتب است، یکی از مراتب نفس، همان مراقبت است؛ انسان باید مراقبت کند، همان طور که اگر انسان به یک چیز با ارزشی علاقه مند باشد از آن بسیار حفاظت می کند.

 

این استاد حوزه علمیه قم اضافه کرد: انسان یک ماه تمام روزه گرفته و از خود مراقبت کرده تا به تقوا دست یابد، خوب است که این قوت را در خود حفظ کند و این امر با تمرین و استمرار صورت می گیرد چون هیچ چیز بدون ممارست و تمرین به دست نمی آید./270/260/42/

ي, 02/28/1399 - 18:03