به مناسبت فرا رسیدن شهر الله، رمضان الکریم، استاد سید محمد موسوی حجازی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به این موضوع پرداخت. «بیایید به عیادت روح مان برویم»

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: یک‌ بار دیگر ماه رمضان فرا رسید. اینک ما هستیم و فرصتی جدید برای بازسازیِ روح و جان مان؛ فرصتی نو برای "گناه سوزی" و "خودسازی". اما بیایید از این ماه رمضان مثل یک قرص مسکن استفاده نکنیم. دیده اید بعضی وقتی جسم شان دردناک می شود؛ به سراغ درمانِ اساسی نمی روند و قرص مسکنی بالا می اندازند و ساعاتی دیگر دوباره همان درد به سراغ شان می آید؟ چه فایده ای دارد؟ باز درد شروع می شود و باز دوباره مسکن و باز درد و ...، تا جایی که دیگر داروی مسکن هم بی اثر می شود. پس باید درد را شناخت و بیماری را درمان کرد؛ نه آنکه با مسکنی، درد را موقتا خاموش نمود.

وی افزود: خیلی خوب است که انسان در ماه رمضان استغفار کند و واجباتش و برخی مستحبات را انجام دهد، اما اگر آن استغفار و این عبادات، عمق پیدا نکنند و در درونِ روح، ریشه ندوانند، فقط در حد یک قرص مسکن باقی می مانند؛ یعنی روحِ بیمار، بعد از پایان ماه مبارک دوباره دنبال هوی و هوس و گناه می افتد و خلاصه روز از نو روزی از نو! پس بیایید همّت کنیم و همچون یک پزشک دلسوز در ماه رمضان "به عیادت روح مان" برویم، دردهایش را بشناسیم و برای مداوایش بکوشیم.

استاد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: برای عیادت از این بیمار خسته، خسته از بار کجِ گناه و درمانده از دردِ شلاق های پی در پی هوی و هوس ها، چند گام اساسی می توان برداشت. قدم اول در این گفتگو و قدم های بعدی در گفتگوهای آینده گفته خواهد شد.

گام اول: لغزش گاه هایت را بشناس!

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: اگر به خود مراجعه کنیم، می بینیم هر کدام مان بیشتر مرتکب یک گروه از گناهان می شویم. اینکه کسی همه گناهان را با هم انجام بدهد، خیلی هنرمندی!! می خواهد)

وی افزود: یکی معتاد به گناهان زبانی است؛ به عنوان مثال، غیبت می کند، تهمت می زند، با سخنش قلبی را می شکند و دلی را می رنجاند، طعنه می زند، عیب جویی می کند، دروغ می گوید و ... دیگری بیشتر گرفتار گناهان چشمی است. سومی از راه شهوت، چهارمی از راه حب ریاست و پنجمی از طریق خشم و غضب بیجا در دام هوای نفس و معصیت می افتد.

استاد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: پس در گام اولِ عیادت باید بدانیم بیشتر گرفتار کدام‌ گناهان هستیم؛ سپس پیرامون آن گناه مطالعه کنیم؛ آثار سوء اجتماعی و شخصی آن را بشناسیم؛ با نتایج هولناک آن در قیامت آشنا شویم؛ با خود حساب کنیم که اگر این گناه را مرتکب نشوم، مگر چه نقصی در زندگی من پدید می آید؟ اگر این گناه را ترک کنم، چه آسایش و راحتی ای در جانم حاصل می شود؟ اگر حسادت نکنم زندگی راحت تر است یا اگر حسود باشم؟ آیا اگر خشم و غضب بیجا نداشته باشم، زندگی شیرین تر نخواهد بود؟ اگر بداخلاقی، دروغگویی، طعنه زدن و دل شکستن را کنار بگذارم، خودم و روحم آرامش بیشتری نخواهیم داشت؟

وی اضافه نمود: فکر کنیم، زندگی بدون دغدغه های حسودانه و بخیلانه و خشمگنانه چقدر لذت بخش خواهد بود و چقدر بیچاره ایم اگر گرفتار گناهانی باشیم که حتی لذتهای زودگذر و ظاهری را هم ندارند! آدم بداخلاق و بدخو،انسان حسود و بخیل،گناهی را مرتکب می شود که حتی خودش هم از آن گناه لذت نمی برد!

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: وقتی خوب ابعاد مختلف گناه را برای خودمان‌ حلاجی کردیم، بیشتر و بیشتر به زشتی آن پی می بریم و راحت تر و راحت تر به ترک آن معصیت، و توبه و استغفار از ارتکاب بدان موفق می شویم. این قدم اول است برای عیادت از "روحی بیمار" و درمان قسمت مهمی از دردهای روان مان.

/270/260/22/