استاد توکل مطرح کرد؛

غفلت تعلقات، غفلت گناه

استاد سید رحیم توکل از اساتید برجسته حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار نشست دوره ای اساتید به موضوع «غفلت تعلقات، غفلت گناه» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد برجسته درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: بر ما انسان های عادی دو گونه حجاب آمده است. یک حجاب، حجاب تعلق بوده است که از جانب خدای عالم است. و یک حجاب هم در قبل گناه است که ما خود در خودمان ایجاد کرده ایم. چون حجابی که بر ما راه می یابد، دو گونه تعلق و گناه است، غفلتی را که بر ما می آید، این غفلت هم دو منشأ دارد؛ یک بار غافل می شویم از حجاب تعلقی که در ما است؛ یک بار هم غافل می شویم از حجابی که از قِبل گناه در ما ایجاد می شود. و چون ما دو گونه غفلت بر ما فرض می شود، انبیای عظام آمده اند تا در مورد هر دو غفلت بر ما کار کنند.

 

وی افزود: بنای اولیه بر این بود که ما را از حجاب تعلقات بیرون بیاورند. همان حجابی که بار اول در ما بود، ما را از این حجاب بیاورند. اما چون  اکثر ما تابع هوای نفس شدیم و راه را اشتباه رفتیم، به جای اینکه حجاب تعلق را کنار بزنیم، به دنبال حجاب گناه هم رفتیم، انبیاء آمدند تا در کنار راهنمایی اول، به ما راهنمایی ثانوی کنند. به این معنا که ما را از گناه بیرون بیاورند و حجاب گناه را از ما کنار بزنند؛ و وقتی از حجاب گناه در آمدیم، حال بر ما کار کنند و از حجاب تعلقات ما را در بیاورند.

 

استاد توکل خاطرنشان کرد: برای زدن حجاب گناه، برای ما بابِ توبه را قرار دادند. که خود بحث عظیمی است که لا اقل 30 جلسه بحث می خواهد. اگر از این باب بیرون آمدیم، تازه به اول خط می رسیم. فرض کنید در آن خط صفر قرار دادند که راه بیفتیم. در این راه افتادن ها حجاب تعلق را کنار بزنیم. به جای آنکه یک قدم به جلو برداریم، به عقب رفتیم و به وادی گناه قدم گذاشتیم و در ورطه سقوط قدم گذاشتیم. از این رو انبیاء ما را از عقب رفتن ها مانع می شوند تا بدتر نشویم. بعد از آن سعی می کنند آن مقدار که عقب رفتیم را پیش برویم که تازه به سرِ خط برسیم. که این کار با توبه است. «التائب من الذنب کمن لا ذنب له» ما را تا این مسیر را از باب رحمت توبه دستگیری می کنند. برای اینکه از این خط به جلو پیش برویم، بندگی خدا کردن است. عبدالله شدن است تا در نعمت بندگی حجاب تعلق را هم کنار بزنیم. زمانی که حجاب تعلق را کنار زدیم، چیزهایی برای ما داده می شود که تا به حال با آن برخورد نداشتیم.

 

وی افزود: غفلت، چه غفلت از حجاب تعلق و یا غفلت از حجاب گناه، برای ما ظلمت می آورد. همین قدر که ندانیم در چه حجابی هستیم، به تبع به دنبال آن نمی رویم.

 

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: سرطان بیماری وحشتناکی است؛ چرا که در ابتدای کار، بدون درد است و به همین نحو در بدن انسان گسترش می یابد. و چون دردی ندارد، انسان این گسترش را حس نمی کند. تا به جایی که غده رشد می کند و ریشه می اندازد. اگر ریشه سرطان به یک عضو حساس بدن رسید و آن را به درد آورد، تازه انسان می فهمد که جایی از بدنش درد می کند و به نزد پزشک می رود؛ اگر عمیق باشد، نمی تواند معالجه کند و می میرد.

 

وی اضافه نمود: اگر بیماری آمد که دردی نداشت، طبیعتا ریشه می دواند و می تواند منجر به مرگ بشود؛ اگر غفلت آمد و ندانیم که چه بیماری و چه حجابی بر ما است تا او را درمان کنیم، همین غفلت ما را بس است تا ما را در یک ظلمتی عجیب قرار دهد.

 

استاد سید رحیم توکل خاطرنشان کرد: غفلت در نطاق روایات در مقابل یقظه است. کسی که غافل است، خوابی بیش نیست. از این رو در روایت دارد: «بجنگید با غفلت هایتان به وسیله بیداری» در اینجا مقابل یقظه را قرار داده اند. در یقظه این تعابیر است. در یک نقل آمده است: «الیقظة نور» وقتی یقظه مقابل غفلت بود، بر این اساس، غفلت، ظلمت است. از این رو در هر غفلتی ظلمتی است و در هر ظلمتی نرسیدن و پیدا نکردن است. از این رو می فرماید: «الغفلة فقر» و یا «الغفلة ضلال». در روایتی دیگر بیان شد «الیقظة استبصار» و «الیقظة نور». این تعابیر برای آن است که اگر ندانیم در حجاب تعلق هستیم، خیلی از فرصت ها را از دست داده ایم که متوجه آن نیستیم.
 

 

پ, 04/09/1401 - 15:53