استاد ساعی ور مطرح کرد؛

جایگاه شهید و مقام شهادت

اگر یونس به شکم ماهی نمی رفت، انسان های داخل کشتی غرق می شدند؛ شهادت را، قربان شدن را، فداکاری و جان دادن را، به شکم ماهی و شکم دریا رفتن را یاد داد و آموخت که اگر اینگونه باشید، کشتی، انسان ها را به سلامت به مقصد می رساند و الا نهنگ های دریا انسان ها را می خورند. آن چه که جای آن در جریان یونس خالی بود، مکتب شهادت بود و به همین خاطر خداوند متعال به پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: «لاتکن کصاحب الحوت»

 

به مناسبت سالروز شهادت سردار بزرگ اسلام، شهید مصطفی چمران، استاد محمد باقر ساعی ور با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به گفتگو پرداخت.

 

وی در ابتدای این گفتگو خاطرنشان کرد: شهید و مکتب شهادت، مکتبی است که موجب می گردد تا درخت برومند اسلام همیشه سرسبز باقی بماند.

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم اضافه نمود: اگر بخواهیم دین اسلام، حقیقت محمدیه، زحمات اولیا و انبیا را به منزله درخت تشبیه کنیم و این درخت را زنده نگاه داریم به دو علت مبقیه و زنده نگاه دارنده نیازمندیم.

 

عوامل بقای دین

عامل اول: جهاد علمی

وی افزود: عامل اول، فهم دقیق و فهم سالمِ حقیقت دینی است که این امر بر عهده علما است؛ بر علما است که دین را دقیق بفهمند، در مرحله دوم بتوانند برای مردم تبیین کنند؛ همانطور که خداوند متعال می فرماید: «ادع الی سبیل ربّک بالحکمة و الموعظة» و همین طور در مقابل شبهات و سؤالات بتوانند به روش احسن محاجه کنند؛ «و جادلهم بالتی هی احسن».

 

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: این فهم صادق، با آن تبیین و این پاسخ به شبهات روز، جهاد علمی و فکری است.

 

وی افزود: یک عامل مبقی مکتب دین و درخت برومند حقیقت اسلام، تلاش علمی و فکری علما است؛ از این رو خداوند متعال، به قلم، به سطر و نوشته قسم خورده است.

«ن و القلم وما یسطرون»

 

 

عامل دوم: جهاد با خون

استاد محمد باقر ساعی ور به عامل دوم برای ابقای مکتب، اشاره  کرد که همان خون شهید است.

وی افزود: برای اینکه دین بتواند در جامعه رشد کند، باید علف های هرز از آن جدا بشود، باید دست اندازی متجاوزان قطع بشود، باید نیرویی باشد که توسط آن عزت اسلام تأمین شود.

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ادامه افزود: باید مکتبی باشد که در آن مکتب انسان های متجاوز جرأت تجاوز پیدا نکنند و آن مکتب شهادت است.

 

وی در این زمینه خاطرنشان کرد: این گونه نیست که مشکل همه انسان ها جهالت باشد، مشکل برخی از انسان ها، استکبار و زورگویی است؛ مقابل زورگو و مستکبر نمی توان با قلم روبرو شد بلکه باید با خون با آنها مواجه گردید.

 

استاد ساعی ور اضافه نمود: اگر مکتب شهادت زنده بماند، می توان دین را از چنگال و اسارت مستکبر آزاد نمود؛ به همین خاطر خون، پاک کننده استکبار است که به جامعه تزریق می شود و در این جامعه دست استکبار را قطع می کند.

 

«طِبْتُمْ‏ وَ طَابَتِ‏ الْأَرْضُ‏ الَّتِي‏ فِيهَا دُفِنْتُمْ وَ فُزْتُمْ فَوْزاً عَظِيماً» (مصباح المتهجد و سلاح المتعبد / ج‏2 / 723 / دعاء الموقف لعلي بن الحسين ع ..... ص : 689)

 

وی افزود: معلوم شد که برای بقاء شکوه و عظمت دین، نیاز به دو نوع مدافع است؛ یکی در بعد علمی و تبیینی و فکری؛ و دیگری در جهات عملی و بدنی؛ که هر دو تکمیل کننده هم هستند.

 

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: مورد اول، یعنی جهاد علمی، افضل از جهاد بدنی است؛ زیرا علما هستند که شهید پرورند و از این روست که فرموده اند: «مداد العلماء افضل من دماء الشهداء»

وی اضافه نمود: علی رغم برتری در جهاد علمی، باید دانست که هر دو یعنی جهاد علمی و جهاد بدنی به هم آمیخته شده اند، اما در یک میدان به هم رسیده اند؛ یعنی میدان دفاع از دین، مکتب و حقیقت.

 

استاد ساعی ور افزود: با این بیان، اهمیت مکتب شهادت روشن می شود؛ اگر روزی در جامعه این روحیه کم  رنگ شود، مستکبران، متجاوزان، منافقان و کسانی که از دیدن حقیقت و رشد آن ناراحت هستند، دستشان باز می شود و تجاوز و غارت را شروع می کنند و این شهید است که با خون خود در مقابل آنها ایستاده است.

 

ایثارگر ورای حساب سنجی

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم، در بخش دیگری از این گفتگو به صفت «ایثارگری» شهید اشاره کرد و در این راستا به این آیه شریفه پرداخت که خداوند متعال به پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم در سوره قلم، آیه 48، می فرماید: «فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَ لا تَكُنْ كَصاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نادى‏ وَ هُوَ مَكْظُوم»

(پس در برابر حكم و قضاى پروردگارت [كه هلاك كردن اين طاغيان از راه تدريج است‏] شكيبا باش و مانند صاحب ماهى [يونس‏] مباش [كه شتاب در آمدن عذاب را براى قومش خواست و به اين علت در شكم ماهى محبوس شد] و در آن حال با دلى مالامال از اندوه خدا را ندا داد.)

 

وی افزود: می بینیم که در این آیه شریفه رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم مورد نهی قرار می گیرد که مانند یونس نبی علیه السلام باشد.

 

این استاد حوزه علمیه خاطرنشان کرد: یونس نبی علیه السلام، حسابگرانه رفتار کرده است و این نگاه را در مسائل رسالت از ایشان می بینیم که حد و نصاب رسالت را اجرا نمود و وقتی به حدّ نصابش رسید، قومش را رها کرد.

 

وی اضافه نمود: خدای متعال در جریان کشتی، به یونس نشان داد که اگر کشتی بخواهد نجات پیدا کند، فقط به حدّ نصاب نمی شود اکتفا کرد؛ بلکه باید قربانی داد تا کشتی نجات پیدا کند.

 

استاد ساعی ور افزود: اگر یونس به شکم ماهی نمی رفت، انسان های داخل کشتی غرق می شدند؛ شهادت را، قربان شدن را، فداکاری و جان دادن را، به شکم ماهی و شکم دریا رفتن را یاد داد و آموخت که اگر اینگونه باشید، کشتی، انسان ها را به سلامت به مقصد می رساند و الا نهنگ های دریا انسان ها را می خورند.

 

وی خطارنشان کرد: آن چه که جای آن در جریان یونس خالی بود، مکتب شهادت بود و به همین خاطر خداوند متعال به پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: «لاتکن کصاحب الحوت»

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم ادامه داد: این شهید با این مقامش اول خود را آماده کرده و پاک نموده است و از این رو در هر زمینی که خون او بریزد، خونش پاک کننده است؛ پاک کننده استکبار و تقابل و خیانت است؛ به همین خاطر بعضی از بزرگان فرموده اند: شهید قبل از اینکه در آن دنیا، میهمان خداوند متعال بشود، در این دنیا، میزبان خداوند بوده است؛ چرا که در دنیا پاک و طاهر شد، «القلب حرم الله».

 

شهید در قرآن

استاد محمد باقر ساعی ور در بخش دیگری از این گفتگو به برخی از آیات قرآن درباره شهید پرداخت: در قرآن دو آیه در رابطه با حیات شهیدان است.

 

در یک آیه قرآن می خوانیم: نگویید که شهید مرده و از بین رفته است: «وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ».

(و به آنان كه در راه خدا كشته مى‏شوند مرده نگوييد، بلكه [در عالم برزخ‏] داراى حيات‏اند، ولى شما [كيفيت آن حيات را] درك نمى ‏كنيد.) (سوره مبارکه بقرهه، 154)

 

وی افزود: در آیه دیگر یک مرتبه بالاتر می رود و می فرماید: حتی خیال نکنید که شهید مرده است.

«وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» (و هرگز گمان مبر آنان كه در راه خدا كشته شدند مرده‏اند، بلكه زنده‏اند و نزد پروردگارشان روزى داده مى‏شوند.) (169)

 

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: شهید حیّ است؛ نه به این معنا که اسمش زنده باشد و یا در موزه ها ثبت می شود؛

 

وی ادامه داد: علامه طباطبایی به این نکته توجه می دهند که خداوند متعال که اینگونه مجاز نمی گوید؛ اگر خدای متعال می فرماید: شهید زنده است، یعنی به واقع زنده است؛ دیگران می میرند و به برزخ می روند؛ می میرند و به قیامت می روند، شهید حیّا به برزخ می رود و حیّا به قیامت می رود.

 

وی در همین زمینه خاطرنشان کرد: به همین خاطر خداوند متعال درباره حضرت یحیی که شهید شدند می فرماید: «وَ سَلامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوتُ وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا» (و بر او سلام باد روزى كه زاده شد، و روزى كه مى‏ميرد، و روزى كه زنده برانگيخته مى‏شود.) (سوره مبارکه مریم، 15)

 

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم اضافه نمود: برخی از مفسرین می فرمایند: حیّا هم متعلق به یبعث و هم متعلق به یموت هست؛ «یموت حیّا و یبعث حیّا»

 

وی در زمینه فضیلت شهید و شهادت، به کلماتی از اهل بیت علیهم السلام اشاره نمود: «وَ أَشْرَفَ‏ الْمَوْتِ‏ قَتْلُ‏ الشَّهَادَة» (من لا يحضره الفقيه ؛ ج‏4 ؛ ص402) «و كرامتنا الشّهادة»(در سوگ امير آزادى ( ترجمه مثير الأحزان)؛ ص307)

«وَ أَنْ يَخْتِمَ لِي وَ لَكَ‏ بِالسَّعَادَةِ وَ الشَّهَادَةِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ رَاغِبُون‏» (تحف العقول ؛ النص ؛ ص149)

 

استاد محمد باقر ساعی ور در ادامه و بعد از بیان بخشی از فضایل شهیدان، خاطرنشان کرد: شهیدان شاهد ما هستند؛ شهید حیّ است، یعنی آگاه وارد برزخ می شود و آگاه وارد قیامت می شود؛ شهید شاهد رفتار امت است؛ شهید در برزخ هم  فعال است و از جریانات دنیا خبر دارد؛ از معانی شهید آن است که شاهد بر امور دنیا، و از سوی دیگر شهید مشهود ملائکه است.

شهید شاهد در نعمت ها و کرامت های الهی است.

در سوره یس و آیات 26 و 27 به این مطلب می رسیم: «قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قالَ يا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ بِما غَفَرَ لِي رَبِّي وَ جَعَلَنِي مِنَ الْمُكْرَمِينَ» ([سرانجام به دست آن مشركان شهيد شد، و به او] گفته شد: به بهشت درآى. گفت: اى كاش قوم من معرفت و آگاهى داشتند، به اينكه پروردگارم مرا آمرزيد و از كرامت يافتگان قرارم داد.)

 

وی در ادامه به حدیثی نبوی اشاره کرد: از حضرت صلی الله علیه و آله و سلم پرسیدند: آیا کسی که وارد در بهشت شود، دوست دارد تا خالد فی الجنة باشد؟ حضرت صلی الله علیه و آله و سلم در جواب می فرمایند: بله؛ همه آن را دوست دارند، مگر شهدا؛ آن هم به خاطر کرامت های فراوانی که در مسیر آمدن به بهشت به او عطا شده است.

 

درجات شهید:

استاد محمد باقر ساعی ور در ادامه به درجات شهدا اشاره کرد و در این راستا به آیه 111 از سوره توبه پرداخت: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‏ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الْقُرْآنِ وَ مَنْ أَوْفى‏ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ؛» (يقيناً خدا از مؤمنان جان‏ها و اموالشان را به بهاى آنكه بهشت براى آنان باشد خريده همان كسانى كه در راه خدا پيكار مى‏كنند، پس [دشمن را] مى‏كشند و [خود در راه خدا] كشته مى‏شوند [خدا آنان را] بر عهده خود در تورات و انجيل و قرآن [وعده بهشت داده است‏] وعده‏اى حق و چه كسى به عهد و پيمانش از خدا وفادارتر است؟ پس [اى مؤمنان!] به اين داد و ستدى كه انجام داده‏ايد، خوشحال و شاد باشيد و اين است كاميابى بزرگ.) (111)

 

وی افزود: این آیه مبارکه، مقام شهید را در این می داند که شهید با خداوند قرارداد بسته و با خدا معامله کرده و جان و مالش را داده است.

 

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه افزود: در سوره بقره، آیه 207 آمده است: «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ» (و از مردم كسى است كه جانش را براى خشنودى خدا مى‏فروشد [مانند اميرالمؤمنين عليه السلام‏] و خدا به بندگان‏مهربان است.)

 

وی خاطرنشان کرد: در سوره توبه ندا داده می شود که بیایید در راه خدا جان و مال خود را بدهید که خداوند، خود خریدار است؛ در سوره بقره کسانی هستند که به دنبال آن هستند تا جان خود را در راه رضای خداوند متعال به فروش بگذارند و از این رو در سوره بقره فروشنده بودن این افراد، مفروغ عنه است.

 

استاد ساعی ور افزود: از این رو می توان دریافت که شهادت هم دارای درجاتی است که آن شهیدی که دارای معرفت و خلوص بیشتری باشد، از درجه بالاتری برخوردار است؛ چنانچه درباره مقام قمر بنی هاشم، ابالفضل العباس علیه السلام فرمودند که ایشان دارای چنان مقامی است که تمامی شهدا به ایشان غبطه می خورند.

 

نکته چهارم

استاد محمد باقر ساعی ور در بخش دیگری از این گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به سردار بزرگ اسلام، شهید دکتر مصطفی چمران اشاره کرد و به برخی از خصوصیات این شهید پرداخت:

  1. او همیشه با تعهد به اسلام، زندگی کرد.
  2. این شهید به مرز جغرافیایی خلاصه نشد و فطرت انسان ها را می دید.
  3. شهید چمران، در پی نام و نشان نبود و نسبت به آن بی تفاوت بود.
  4.  از خصوصیات بارز او ایثار، عشق و فداکاری بوده است.
  5.  نیایش ها و ارتباطات عمیق این شهید با خداوند متعال.

این استاد حوزه علمیه همین نکته اخیر بوده است که چهار نکته دیگر را زمینه سازی کرده است؛

 

استاد محمد باقر ساعی ور در بخش پایانی این گفتگوی صمیمانه، با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به گلچینی از مناجات های شهید چمران پرداخت.

«خوش دارم که در نيمه هاي شب در سکوت مرموز آسمان و زمين به مناجات برخيزم. با ستارگان نجوا کنم و قلب خود را به اسرار ناگفتني آسمان بگشايم. آرام آرام به عمق کهکشانها صعود نمايم، محو عالم بي نهايت شوم. از مرزهاي علم وجود در گذرم و در وادي ثنا غوطه ور شوم و جز خدا چيزي را احساس نکنم.»

«تو را شکر مي کنم که از پوچي ها، ناپايداري ها ، خوشي ها و قيد و بندها آزادم کردي و مرا در طوفانهاي خطرناک حوادث رها ننمودي، و درغوغاي حيات، در مبارزه با ظلم و کفر غرقم کردي، لذت مبارزه را به من چشاندي ، مفهوم واقعي حيات را به من فهماندي... فهميدم که سعادت حيات در خوشي و آرامش و آسايش نيست ، بلکه در جنگ و درد و رنج و مصيبت و مبارزه با کفر و ظلم و بالاخره در شهادت است.»

«خدايا تو را شکر مي کنم که به من نعمت «توکل» و «رضا» عطا کردي، و در سخت ترين طوفانها و خطرناکترين گردابها، آنچنان به من اطمينان و آرامش دادي که با سرنوشت و همه پستي ها و بلنديهايش آشتي کردم و به آنچه تو بر من مقدر کرده اي رضا دادم.»

«خدايا در مواقع خطر مرا تنها نگذاشتي ، تو در کوير تنهايي، انيس شبهاي تار من شدي، تو در ظلمت نااميدي، دست مرا گرفتي و کمک کردي... که هيچ عقل و منطقي قادر به محاسبه پيش بيني نبود، تو بر دلم الهام کردي و به رضا و توکل مرا مسلح نمودي، و در ميان ابرهاي ابهام و در مسيري تاريک مجهور و وحشتناک مرا هدايت کردي.»

«هميشه مي خواستم که شمع باشم ، بسوزم ، نور بدهم و نمونه اي از مبارزه و کلمه حق و مقاومت در مقابل ظلم باشم . مي خواستم هميشه مظهر فداکاري و شجاعت باشم و پرچم شهادت را در راه خدا به دوش بکشم. مي خواستم در درياي فقرغوطه بخورم و دست نياز به سوي کسي دراز نکنم. مي خواستم فرياد شوق و زمين وآسمان را با فداکاري و آسمان پايداري خود بلرزانم. مي خواستم ميزان حق و باطل باشم و دروغگويان ومصلحت طلبان و غرض ورزان را رسوا کنم. مي خواستم آنچنان نمونه اي در برابر مردم به وجود آورم که هيچ حجتي براي چپ و راست نماند، طريق مستقيم روشن و صريح و معلوم باشد، و هر کسي در معرکه سرنوشت مورد امتحان سخت قرار بگيرد و راه فرار براي کسي نماند...»

«خدايا مي داني که در زندگي پرتلاطم خود، لحظه اي تو را فراموش نکردم.همه جا به طرفداري حق قيام کرده ام. حق را گفته ام. از مکتب مقدس تو در هر شرايطي دفاع کرده ام. کمال و جمال و جلال تو را به همه مخالفان و منکران وجودت عرضه کرده ام و از تهمت ها و بدگويي ها و ناسزاهاي آنها ابا نکردم. در آن روزگاري که طرفداري ازاسلام به ارتجاع و به قهقراگري تعبير مي شد و کمتر کسي جرأت مي کرد که از مکتب مقدس تو دفاع کند، من در همه جا، حتي در سرزمين کفر، علم اسلام را بر مي افراشتم و با تبليغ منطقي و قوي خود، همه مخالفين را وادار به احترام مي کردم و تو اي خداي بزرگ! خوب مي داني که اين فقط بر اساس اعتقاد و ايمان قلبي من بود و هيچ محرک ديگري جز تو نمي توانست داشته باشد.»

«دنيا ميدان بزرگ آزمايش است که هدف آن جز عشق چيزي نيست. در اين دنيا همه چيز در اختيار بشر گذاشته شده، وسايل و ابزار کار فراوان است، عاليترين نمونه هاي صنعت، زيباترين مظاهرخلقت، از سنگريزه ها تا ستارگان، از سنگدلان جنايتکار تا دلهاي شکسته يتيمان، از نمونه هاي ظلم و جنايت تا فرشتگان حق و عدالت، همه چيز و همه چيز در اين دنياي رنگارنگ خلق شده است. انسان را به اين بازيچه هاي خلقت مشغول کرده اند. هر کسي به شأن خود به چيزي مي پردازد، ولي کساني يافت مي شوند که سوزي در دل و شوري در سر دارند که به اين بازيچه راضي نمي شوند. اين نمونه هاي زيباي خلقت را دوست دارند و مي پرستند.»

«خدايا تو مرا عشق کردي که در قلب عشاق بسوزم. تو مرا اشک کردي که در چشم يتيمان بجوشم. تو مرا آه کردي که از سينه بينوايان و دردمندان به آسمان صعود کنم. تو مرا فرياد کردي که کلمه حق را هر چه رساتر برابر جباران اعلام نمايم. تو مرا در درياي مصيبت و بلا غرق کردي و در کوير فقر و حرمان تنهايي سوزاندي. خدايا تو پوچي لذات زودگذر را عيان نمودي، تو ناپايداري روزگار را نشان دادي. لذت مبارزه را چشاندي. ارزش شهادت را آموختي.»

«من دنيا را طلاق دادم. خداي بزرگ مرا در آتش عشق و محبت سوزاند. مقياسها و معيارهاي جديد بر دلم گذاشت و خواسته هاي عادي و مادي و شخصي در نظرم حذف شد. روزگاري گذشت که دنيا و مافيها را سه طلاقه کردم و ازهمه چيز خود گذشتم. از همه چيز گذشتم و با آغوش باز به استقبال مرگ رفتم و اين شايد مهمترين و اساسي ترين پايه پيروزي من در اين امتحان سخت باشد.»

«خوش دارم آزاد از قيد و بندها درغروب آفتاب بر بلنداي کوهي بنشينم و فرو رفتن خورشيد را در درياي وجود مشاهده کنم و همه حيات خود را به اين زيبايي خدايي بسپارم و اين زيبايي سحرانگيز، با پنجه هاي هنرمندش با تار و پود وجودم بازي کند، قلب سوزانم را بگشايد، آتشفشان درد و غم را آزاد کنم، اشک را که عصاره حيات من است، آزادانه سرازيرنمايم، عقده ها و فشارهايي را که بر قلب و روحم سنگيني مي کنند بگشايم . غم هاي خسته کننده اي را که حلقومم را مي فشرند و دردهاي کشنده اي که قلبم را سوراخ سوراخ مي کند، با قدرت معجزه آساي زيبايي تغيير شکل دهد و غم را به عرفان و درد را به فداکاري مبدل کند و آنگاه حياتم را بگيرد و من ديوانه وار همه وجودم را تسليم زيبايي کنم و روحم به سوي ابديتي که نورهاي زيبايي مي گذرد پرواز کند و در عالم آرامش و طمأنينه از کهکشانها بگذرم و براي لقاء پروردگار به معراج روم و از درد هستي و غم وجود بياسايم و ساعتها و ساعتها در همان حال باقي بمانم و از اين سير ملکوتي لذت ببرم.»

«خدايا تو را شکر مي کنم که دريا را آفريدي ، کوهها را آفريدي و من مي توانم به کمک روح خود در موج دريا بنشينم و تا افق بي نهايت به پيش برانم و بدين وسيله از قيد زمان و مکان خارج شوم و فشار زندگي را ناچيز نمايم. خدايا تو را شکر مي کنم که به من چشمي دادي که زيباييهاي دنيا را ببينم و درک زيبايي را به من رحمت کردي تا آنجا که زيباييهايت را و پرستش زيبايي را جزيي از پرستش ذاتت بدانم.»

«خدايا به آسمان بلندت سوگند، به عشق سوگند، به شهادت سوگند، به علي سوگند، به حسين سوگند، به روح سوگند، به بي نهايت سوگند، به نور سوگند، به درياي وسيع سوگند، به امواج روح افزا سوگند، به کوههاي سر به فلک کشيده سوگند، به شيپور جنگ سوگند، به سوز دل عاشقان سوگند، به فداييان از جان گذشته سوگند، به درد دل زجرکشيده گان سوگند، به اشک يتيمان سوگند، به آه جانسوز بيوه زنان سوگند، به تنهايي مردان بلند سوگند که من عاشق زيبائيم. چه زيباست همدردعلي شدن، زجر کشيدن، از طرف پست ترين جنايتکاران تهمت شنيدن، از طرف کينه توزان بي انصاف نفرين شنيدن، چه زيباست در کنار نخلستان هاي بلند در نيمه هاي شب، سينه داغدار را گشودن و خروشيدن و با ستارگان زيباي آسمان سخن گفتن، چه زيباست که دراين موهبت بزرگ الهي که نامش غم و درد است، شيعه تمام عيارعلي شدن.»

«اي خداي بزرگ ، اي آنکه نمونه ي بزرگي چون حسين عليه السلام را به جهان عرضه کرده اي، اي آنکه براي اتمام حجت به کافران وجودت... سياهي ها و تباهي ها را به آتش وجود حسين ها روشن نموده اي، اي آنکه راه پرافتخار شهادت را، براي آخرين راه حل انسانها باز کرده اي، اي خدا، اي معشوق من، اي ايده آل آرزوهاي مردم عارف، به من توفيق ده تا مثل مخلصان و شيفتگان ، در راهت بسوزم و ازين خاکستر مادي آزاد گردم. اي حسين عليه السلام، من براي زنده ماندن تلاش نمي کنم و از مرگ نمي هراسم ، بلکه به شهادت دل بسته ام و از همه چيز دست شسته ام ، ولي نمي توانم بپذيرم که ارزشهاي الهي و حتي قداست انقلاب بازيچه دست سياستمداران و تجار ماده پرست شده است.»

 

«قبول شهادت مرا آزاد کرده است، من آزادي خود را به هيچ چيز حتي به حيات خود نمي فروشم.

خدايا ابراهيم را گفتي که عزيز ترين فرزندش را قرباني کند، و او اسماعيل را مهياي قرباني کرد...

هنگامي که پدر کارد را به گلوي فرزندش نزديک مي کرد، ندا آمد دست نگه دار . ابراهيم آزمايش خود را داد، ولي اسماعيل هنوز به آن درجه تکامل نرسيده بود که قرباني شود، زمان زيادي گذشت تا قرباني کاملي که عزيزترين فرزندان آدم بود، به درجه ارزش قرباني شدن رسيد، و در همان راه خدا قرباني شد و او حسين بود. خدايا تو به من دستور دادي که در راه تو قرباني شوم، فوراً اجابت کردم و مشتاقانه به سوي قرارگاه عشق حرکت کردم... اما تو مي خواستي که اين قرباني هر چه باشکوه تر باشد، لذا دوستانم را و فرزندم را و عزيزترين کسانم را به قرباني پذيرفتي... و مرا در آتش اشتياق منتظر گذاشتي...»

«خدايا تو را شکر مي کنم که شيعيان را با اسلحه شهادت مجهز کردي که عليه طاغوتها وستمگران و تجاوزگران قيام کنند و با خون سرخ خود ، ذلت هزار ساله را از دامن تشيع پاک کنند و ارزش و اهميت شهادت را در معرکه حيات بفهمند و با ايمان خدايي و اراده آهنين، خود را از لجنزار اسارت جسدي و روحي نجات بخشند. علي وار زندگي کنند و در راه سرخ حسين عليه السلام قدم بگذارند و شرف و افتخار راستين تشيع را که قرنها دستخوش چپاول ستمگران بود دوباره کسب کنند.»

«خدايا از تو مي خواهم که طبع ما را آنقدر بلند کني که در برابر هيچ چيز جز خدا تسليم نشويم. دنيا ما را نفريبد، خودخواهي ما را کور نکند. سياهي گناه و فساد و تهمت و دروغ وغيبت ، قلب هاي ما را تيره و تار ننمايد. خدايا! به ما آنقدر ظرفيت ده که در برابر پيروزي ها سرمست و مغرور نشويم. خدايا به من آنقدر توان ده که کوچکي و بيچارگي خويش را فراموش نکنم و در برابرعظمت تو خود را نبينم.»

«فقر و بي چيزي بزرگترين ثروتي بود که خداي بزرگ به من ارزاني داشت. همت و اراده مرا آنقدر بلند کرد که زمين و آسمان ها نيز در نظرم ناچيز شدند. هنگامي که شهيدي خون پاکش را در اختيارم مي گذارد و فقر اجازه نمي دهد که يتيمانش را نگبهاني کنم. هنگامي که مجروحي در آخرين لحظات حيات به من نگاه مي کند و با نگاه خود از من تقاضاي کمک دارد ، من مي سوزم، آب مي شوم و قدرت ندارم کمکش کنم. هنگامي که در سنگر خونين ترين قتالها و جنگ آوري، از گرسنگي شکمش خشک شده و نمي تواند آب را از گلو فرو بدهد من که اينها را مي بينم و صبر مي کنم ديگر ترس و وحشتي از فقر ندارم. اين قفس آهنين را شکسته ام و آنقدر احساس بي نيازي مي کنم که زير سخت ترين ضربه ها و کوبنده ترين هجوم ها از هيچ کس تقاضاي کمک نمي کنم.»

«من اينقدر احساس بي نيازي مي کنم که در زير شديدترين حملات هم از کسي تقاضاي کمک نمي کنم ، حتي فرياد بر نمي آورم حتي آه نمي کشم در دنياي فقر آنقدر پيش مي روم که به غناي مطلق برسم و اکنون اگر اين کلمات دردآلود را از قلب مجروحم بيرون مي ريزم براي آنست که دوران خطر سپري شده است و امتحان به سر آمده و کمر فقر شکسته و همت و اراده پيروز شده است.»

«خدايا از آنچه کرده ام اجر نمي خواهم و به خاطر فداکاريهاي خود بر تو فخر نمي فروشم، آنچه داشته ام تو داده اي و آنچه کرده ام تو ميسرنمودي، همه استعدادهاي من، همه قدرتهاي من، همه وجود من زاده اراده تو است، من از خود چيزي ندارم که ارائه دهم، از خود کاري نکرده ام که پاداشي بخواهم.»

«خدايا هنگامي که غرش رعد آساي من در بحبوحه طوفان حوادث محو مي شد و به کسي نمي رسيد، هنگامي که فرياد استغاثه من در ميان فحش ها و تهمت ها و دروغ ها ناپديد مي شد... تو اي خداي من، ناله ضعيف شبانگاه مرا مي شنيدي و بر قلب خفته ام نورمي تافتي و به استغاثه من لبيک مي گفتي. تو اي خداي من، در مواقع خطر مرا تنها نگذاشتي، تو در تنهايي، انيس شبهاي تار من شدي، تو در ظلمت نا اميدي دست مرا گرفتي و هدايت کردي. در ايامي که هيچ عقل و منطقي قادر به محاسبه نبود، تو بر دلم الهام کردي و به رضا و توکل مرا مسلح نمودي... خدايا تو را شکر مي کنم که مرا بي نياز کردي تا از هيچکس و از هيچ چيز انتظاري نداشته باشم.»

«خدايا عذر مي خواهم از اينکه در مقابل تو مي ايستم و از خود سخن مي گويم و خود را چيزي به حساب مي آورم که تو را شکر کند و در مقابل تو بايستد و خود را طرف مقابل به حساب آورد! خدايا آنچه مي گويم از قلبم مي جوشد و از روحم لبريز مي شود. خدايا دل شکسته ام، زجر کشيده ام، ظلم زده ام، از همه چيز نااميد و از بازي سرنوشت مأيوسم، در مقابل آينده اي تيره و مبهم و تاريک فرو رفته ام، تنها ترا مي شناسم ، تنها به سوي تو مي آيم، تنها با تو راز و نياز مي کنم.»

«هر گاه دلم رفت تا محبت کسي را به دل بگيرد، تو او را خراب کردي، خدايا، به هر که و به هرچه دل بستم، تو دلم را شکستي، عشق هر کسي را که به دل گرفتم، تو قرار از من گرفتي، هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم، در سايه اميدي، و به خاطر آرزويي، براي دلم امنيتي به وجود آورم، تو يکباره همه را برهم زدي، و در طوفان هاي وحشتزاي حوادث رهايم کردي، تا هيچ آرزويي در دل نپرورم و هيچ خيري نداشته باشم و هيچ وقت آرامش و امنيتي در دل خود احساس نکنم... تو اين چنين کردي تا به غير از تو محبوبي نگيرم و به جز تو آرزويي نداشته باشم، و جز تو به چيزي يا به کسي اميد نبندم، و جز در سايه توکل به تو، آرامش و امنيت احساس نکنم... خدايا ترا بر همه اين نعمتها شکر مي کنم.»

«من فريادم! که در سينه مجروح جبل عامل در خلال قرنها ظلم و ستم محفوظ شده ام. من ناله دلخراش يتيمان دل شکسته ام که درنيمه هاي شب از فرط گرسنگي بيدار مي شوند و دست محبتي وجود ندارد که براي نوازش آنها را لمس کند، از سياهي و تنهايي مي ترسند. آغوش گرمي نيست که به آنها پناه بدهد. من آه صبحگاهم که از سينه پر سوز بيوه زنان سرچشمه مي گيرم و همراه نسيم سحري به جستجوي قلبها و وجدانهاي بيدار به هر سو مي روم و آنقدر خسته مي شوم که از پاي مي افتم. نا اميد و مأيوس به قطره اشکي مبدل مي شوم و به صورت شبنمي در دامن برگي سقوط مي کنم. من اشک يتيمانم که دل شکسته در جستجوي پدر و مادر به هر سو مي دوند، ولي هر چه بيشتر مي دوند کمتر مي يابند. واي به وقتي که يتيمي بگريد که آسمان به لرزه در مي آيد.»

 

«اي خداي من! من بايد از نظر علم از همه برتر باشم تا مبادا دشمنان، مرا از اين راه طعنه زنند. بايد به آن سنگ‌ دلاني که علم را بهانه کرده و به ديگران فخر مي‌فروشند ثابت کنم که خاک پاي من نخواهند شد. بايد همه آن تيره دلان مغرور و متکبر را به زانو درآورم، آنگاه خود، خاضع‌ترين و افتاده‌ترين فرد روي زمين باشم.»

«روز قيامت بود. همه فرشتگان در بارگاه خداي بزرگ حاضر شده بودند. روزي پرابهت. صفوف فرشتگان، دفتر اعمال و درجه بزرگان! هر کس به پيش مي‌آيد و در حضور عدل الهي، ارزش و قدر خود را مي‌نماياند... و به فراخور شان و ارزش خود در جايي نزديک يا دور مستقر مي‌شد... همه اشيا، نباتات، حيوانات، انسان‌ها و عقول مجرده به پيش مي‌آمدند و ارزش خويش را عرضه مي‌کردند.»

«مورچه آمد از پشتکار خود گفت و در جايي نشست. پرنده آمد، از زيبايي خود گفت از نغمه‌هاي دلنشين خود سرود و در جايي مستقر شد. سگ آمد از وفاي خود گفت و گربه آمد از هوش و منش خود گفت. غزال آمد از زيبايي چشم و پوست خود گفت. خروس آمد از زيبايي تاج و يال و کوپال خود گفت. طاووس آمد از زيبايي پرهاي خود گفت. شير آمد از قدرت و سرپنجه خود گفت... هرکس در شان خود گفت و در هر مکاني مستقر شد.

گل آمد از زيبايي و بوي مست‌ کننده خود شمه‌اي گفت.

درخت آمد و از سايه خود و ميوه‌هاي خود گفت. گندم آمد از خدمت بزرگ خود به بشريّت گفت... هر کس شان خود بگفت و در جاي خود نشست. انسان‌ها آمدند، آدم آمد، حوّا آمد و از گذشته‌هاي دور و دراز قصه‌ها گفتند. لذت اوليه را برشمردند و به خطاي اوليه اعتراف کردند، خداي را سجده نمودند و در جاي خود قرار گرفتند. آدم‌هاي ديگر آمدند، نوح آمد از داستان عجيب خود گفت، از ايمان، اراده، استقامت، مبارزه با ظلم و فساد و تاريخ افسانه‌اي خود گفت. ابراهيم آمد، از يادگارهاي دوره خود سخن گفت، چگونه به بتکده شد و بت‌ها را شکست، چگونه به زندان افتاد و چطور به درون آتش فرو افتاد و چطور آتش بر او گلستان شد. موسي آمد، داستان هجرت و فرار خود را نقل کرد، و از بي‌وفايي قوم خود و رنج‌ها و دردهاي خود سخن راند. عيسي مسيح آمد، از عشق و محبت سخن گفت، از قربان شدن خويش ياد کرد. محمد- صلي‌الله عليه و آله و سلّم- آمد، از رسالت بزرگ خود براي بشريت سخن راند، علي- عليه‌السلام- آمد، همه آمدند و گفتند و در جاي خود نشستند.

فرشتگان آمدند، هر يک از عبادات و تقرّب خود سخن گفتند و در جاي خود نشستند. چه دنيايي بود و چه غوغايي، چه هيجاني، چه نظمي، چه وسعتي و چه قانوني.

آن‌گاه عقل آمد، از درخشش آن چشم‌ها خيره شد، از ابهت آن مغزها به خضوع در آمدند. پديده عقل، تمام مصانع آن از علم و صنعت و تمام احتياجات بشري و دانش و غيره او را سجده کردند، عقل هم‌چون خورشيد تابان، در وسط عالم بر کرسي اعلايي فرو نشست.

مدتي گذشت، سکوت بر همه جا مستولي شد، نسيم ملايمي از رايحه بهشتي وزيدن گرفت، ترانه‌اي دلنشين فضا را پر کرد و همه موجودات به زبان خود خداي را تسبيح کردند.

باز هم مدتي گذشت، ندايي از جانب خداي، عالي‌ترين پديده خلقت را بشارت داد، همه ساکت شدند، ولوله افتاد، نوري از جانب خداي تجلي کرد و دل هم‌چون فرستاده خاص خداي بر زمين نازل شد. همه او را سجده کردند جز عقل که ادّعاي برتري نمود!

عقل از برتري خود سخن گفت. روزگاري را برشمرد که انسان‌ها چون حيوانات در جنگل‌ها، کوه‌ها و غارها زندگي مي‌کردند و او آتش را به بشر ياد داد. چرخ را براي نقل اشياي سنگين در اختيار بشر گذاشت، آهن را کشف کرد، وسايل زندگي را مهيا نمود، آسمان‌ها را تسخير کرد تا به اعماق درياها فرو رفت. از گذشته‌هاي دور خبر داد و آينده‌هاي مبهم را پيش‌بيني کرد و خلاصه انسان را بر طبيعت برتري بخشيد. عقل گفت که ميليون‌ها پديده و اثر از خود به جاي گذاشته است و در اين مورد چه کسي مي‌تواند با او برابري کند؟

يک‌باره رعد و برق شد، زمين و آسمان به لرزه درآمدند، ندايي از جانب خداي نازل شد و به عقل نهيب زد که ساکت شو و گفت که تمام خلقت را فقط به‌خاطر او خلق کردم. اگر دل را از جهان بگيرم، زندگي و حيات خاموش مي‌شود، اگر عشق را از جهان بردارم، تمام ذرات وجود متلاشي مي‌گردد. اگر دل و عشق نبود، بشر چگونه زيبايي را حس مي‌کرد؟ چگونه عظمت آسمان‌ها را درک مي‌نمود؟»

«چگونه راز و نياز ستارگان را در دل شب مي‌شنيد؟ چگونه به وراي خلقت پي‌مي‌برد و خالق کل را در مي‌يافت؟

همه در جاي خود قرار گرفتند و عقل شرمنده بر کرسي خود نشست و دل چون چتري از نور، بر سر تمام موجودات عالم خلقت، به‌نام اولين تجلي خداي بزرگ قرار گرفت.

از آن پس، دل فقط مأمن خداي بزرگ شد و عشق يعني پديده آن، هدف حيات گرديد. دل، تنها نردباني است که آدمي را به آسمان‌ها مي‌رساند و تنها وسيله‌ايست که خدا را در مي‌يابد. ستاره افتخاري است که بر فرق خلقت مي‌درخشد.

خورشيد تاباني است که ظلمت‌کده جهان را روشن مي‌کند و آدمي را به خدا مي‌رساند. دل، روح و عصاره حيات است که بدون آن زندگي مفهوم ندارد. عشق، غايت آرزوي انسان است. بقيه زندگي فقط محملي براي تجلي عشق است.

هستند کساني که جز به مصالح خود نمي انديشند و احساس آنها، از ابعاد حجم‌شان تجاوز نمي‌کند و از روي ضعف، شکست، تنبلي و خودخواهي به پوچي مي‌رسند زيرا خودشان پوچند اگر يک انقلابي راستين مايوس گردد، کسي که سراسر حياتش مبارزه، فداکاري، عشق، شور، سوز، درد، غم، تحمل، حرمان، استمرار و نشاط است دچار پوچي شود، آنگاه فاجعه‌اي بزرگ رخ داده است.»/270/260/40/

ش, 03/31/1399 - 12:28