استاد حلبیان مطرح کرد؛

اهمیت صفت حیاء در کلام از امام باقر (ع)

ابوبصیر می گوید که من در کوفه به یک زنی قرآن یاد می دادم؛ در یک روزی یک مزاحی کردم و چیزی گفتم؛ بعد از مدتی که به ملاقات و زیارت امام باقر علیه السلام رفتم، حضرت من را مورد عتاب قرار دادند و با من سخت برخورد کردند و فرمودند: کسی که در پنهان و در خلوت خودش مرتکب گناه می شود، خداوند به او اهمیتی نمی دهد و اعتنایی نمی کند و برای او ارزشی قائل نیست.

 

به مناسبت سالگرد شهادت امام محمد بن علی الباقر علیهما السلام، استاد حسین حلبیان از اساتید حوزه علمیه قم به گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید پرداخت.

 

این استاد درس خارج و سطوح عالی حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در مناقب ابن شهر آشوب بیان شده است: امام باقر علیه السلام راستگوترین، در گشاده رویی زیباترین و در جانفشانی گشاده دست ترین بودند.

«فی المناقب لابن شهر آشوب فی مناقب مولانا الباقر علیه السلام: اصدق الناس لهجة و احسنهم بهجة و ابذلهم مهجة»

 

وی در ادامه به بیان مختصری از زندگانی حضرت علیه السلام پرداخت. در برخی از نقل ها، روز ولادت حضرت علیه السلام را سوم صفر بیان کرده اند؛ سال شهادت ایشان در 114 هجری قمری، در ذی الحجه یا ربیع الاول و عمر حضرت 57 سال بیان شده است؛ مادر بزرگوارشان ام عبدالله نام داشته است که کنیه آن مادر ام عبدالله و نامشان فاطمه بنت الحسن علیه السلام بوده است.

«ولد بالمدينة سنة سبع و خمسين من الهجرة يوم الجمعة غرة رجب و قيل الثالث من صفر و قبض سنة أربع عشرة و مائة من ذي الحجة و قيل في شهر ربيع الأول و قد تم عمره سبعا و خمسين سنة. و أمه أم عبد الله فاطمة بنت الحسن ع فهو هاشمي من هاشميين و علوي من علويين.» (إعلام الورى بأعلام الهدى (ط - القديمة)؛ النص؛ ص 264)

«و ولد علیه السلام بالمدينة سنة سبع و خمسين من الهجرة و قبض فيها سنة أربع عشرة و مائة و سنه يومئذ سبع و خمسون سنة و هو هاشمي من هاشميين علوي من علويين و قبره بالبقيع من مدينة الرسول».  (الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد؛ ج‏ 2؛ ص 158)

 

وی افزود: این امام همام هم از مادر و هم از پدری هاشمی است. هم از جانب مادر و هم از جانب پدر علوی هستند؛ در مناقب ابن شهر آشوب آمده است:

«و يقال إنه هاشمي من هاشميين و علوي من علويين و فاطمي من فاطميين لأنه أول ما اجتمعت له ولادة الحسن و الحسين ع و كانت أمه أم عبد الله بنت الحسن بن علي و كان ع أصدق الناس لهجة و أحسنهم بهجة و أبذلهم مهجة.» (مناقب آل أبي طالب عليهم السلام (لابن شهرآشوب)؛ ج ‏4؛ ص 208)

 

استاد حسین حلبیان در بخش دوم از گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به بیان یکی از آموزه های امام باقر علیه السلام در مورد «حیا» پرداخت.

«روي عن أبي بصير قال: كنت أقرئ امرأة القرآن بالكوفة فمازحتها بشي‏ء فلما دخلت على أبي جعفر ع عاتبني و قال من ارتكب الذنب في الخلاء لم يعبأ الله به أي شي‏ء قلت للمرأة فغطيت وجهي حياء و تبت فقال أبو جعفر ع لا تعد.» (بحار الأنوار (ط - بيروت)؛ ج‏ 46؛ ص 247)

 

وی در ادامه بیان کرد: این بیان هم کرامت برای امام باقر علیه السلام است و هم برای ما آموزه ای مهم به شمار می آید؛ ابوبصیر می گوید که من در کوفه به یک زنی قرآن یاد می دادم؛ در یک روزی یک مزاحی کردم و چیزی گفتم؛ بعد از مدتی که به ملاقات و زیارت امام باقر علیه السلام رفتم، حضرت من را مورد عتاب قرار دادند و با من سخت برخورد کردند و فرمودند: کسی که در پنهان و در خلوت خودش مرتکب گناه می شود، خداوند به او اهمیتی نمی دهد و اعتنایی نمی کند و برای او ارزشی قائل نیست. چه بود که با آن زن گفتی. ابوبصیر می گوید: من از روی خجالت صورت خودم را پوشاندم و توبه کردم؛ حضرت امام ابی جعفر فرمود: دیگر به این کار برنگرد. این مسأله آموزه ای اخلاقی است که جامعه ما به آن احتیاج دارد.

/270/260/22/

 

 

پ, 08/22/1399 - 20:52